ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒரு பெரிய வியாபாரி வாழ்ந்து வந்தார். அவரிடம் நிறையப் பணம், பெரிய வீடு, நிறைய நிலங்கள் இருந்தன. ஆனால், சோமு ஒரு விசித்திரமான மனிதர். அவர் தனது பணத்தை ஒருபோதும் செலவு செய்ய மாட்டார். தான் உண்ணும் உணவிற்கும், தான் அணியும் உடைக்கும் கூட மிகக் குறைவாகவே செலவு செய்வார். தனது வீட்டில் ஒரு சிறிய விளக்கை எரிக்கக் கூட அவர் தயங்குவார்.
அதே கிராமத்தில் ரவி என்ற ஒரு ஏழை மாணவன் இருந்தான். அவனது தந்தை உடல்நிலை சரியில்லாமல் போனதால், அவனது படிப்பைத் தொடர பணம் இல்லாமல் தவித்தான். ஒருநாள் ரவி, சோமுவிடம் சென்று உதவி கேட்டான். ஆனால் சோமு, "என் பணம் எனக்கு மட்டுமே," என்று கூறி அவனைத் துரத்திவிட்டார்.
சில நாட்கள் கழித்து, சோமுவின் வீட்டில் ஒரு பெரிய விபத்து ஏற்பட்டது. அவரது பெரிய மாளிகை தீப்பற்றி எரிந்தது. சோமு பயந்துபோய் தப்பித்து ஓடினார். அவரிடம் இருந்த பணம் அனைத்தும் அந்தத் தீயால் அழிந்துவிட்டது. இப்போது சோமுவிடம் உண்ண உணவோ, தங்குவதற்கு இடமோ இல்லை. அவர் ஒரு ஏழையாக மாறிவிட்டார். அப்போது, அந்த கிராமத்து மக்கள் மற்றும் ரவியின் குடும்பத்தினர் சோமுவைச் சந்தித்தனர். அவர்கள் சோமுவுக்கு உணவு அளித்து உதவினர். அப்போதுதான் சோமுவுக்கு ஒன்று புரிந்தது: தனக்குத் தேவையானதை அனுபவிக்காமல் இருப்பதும், தேவைப்படுபவர்களுக்குக் கொடுக்காமல் இருப்பதும் ஒரு நோயைப் போன்றது. பணம் என்பது சேமித்து வைப்பதற்கல்ல, அது பயனுள்ள வழிகளில் பயன்பட வேண்டும்.
