విజయనగర సామ్రాజ్యపు రాజు కృష్ణదేవరాయలు తన అశ్విక దళం పట్ల ఎంతో గర్వపడేవారు. ఒకరోజు ఒక విదేశీ వ్యాపారి వచ్చి, తాను తెచ్చిన గుర్రాలు ప్రపంచంలోనే అత్యంత వేగవంతమైనవని, రాజు గారి గుర్రాలు వాటి ముందు ఏవీ కావు అని అవమానించాడు.
రాజుకు కోపం వచ్చింది. ఆయన సవాలు విసిరారు, "ఒక నెల తర్వాత పందెం నిర్వహిద్దాం. నీ గుర్రాలు గెలిస్తే నేను నీకు కొత్త ఓడను, బంగారాన్ని ఇస్తాను. కానీ మా గుర్రాలు గెలిస్తే, నువ్వు నీ గుర్రాలను ఇక్కడే వదిలేసి ఖాళీ చేతులతో వెళ్ళాలి."
రాజు తన సైనికులకు గుర్రాలకు మంచి ఆహారం పెట్టి, వాటిని చాలా బలంగా, బరువుగా పెంచమని ఆజ్ఞాపించారు. అందరూ తమ గుర్రాలను చాలా దృఢంగా తయారు చేశారు.
కానీ తెలివైన తెనాలి రామకృష్ణుడు మాత్రం వేరేలా ఆలోచించాడు. పందెం రోజున, అందరి గుర్రాలు పెద్దవిగా, బలంగా ఉండగా, తెనాలి గుర్రం మాత్రం చాలా సన్నగా, ఎముకలు కనిపిస్తూ, అనారోగ్యంగా ఉన్నట్లుగా ఉంది. అది చూసి అందరూ నవ్వారు. రాజు కోపంగా, "తెనాలి! నీ గుర్రాన్ని ఎందుకు ఇలా చేశావు?" అని అడిగారు.
తెనాలి శాంతంగా, "మహారాజా, యుద్ధానికి బలిష్టమైన గుర్రాలు కావాలి, కానీ పందెం గెలవడానికి తేలికపాటి గుర్రాలు కావాలి. బరువు ఎక్కువైతే వేగం తగ్గుతుంది" అని చెప్పాడు.
పందెం మొదలైనప్పుడు, బరువైన గుర్రాలు నెమ్మదిగా వెళ్తుంటే, తెనాలి ఒక పొడవైన కర్ర చివరన కొంచెం గడ్డిని కట్టి, దానిని గుర్రం ముక్కు ముందు ఊపాడు. ఆ ఆకలితో ఉన్న గుర్రం గడ్డి కోసం విపరీతమైన వేగంతో పరుగెత్తి మొదటి స్థానంలో నిలిచింది!
రాజు తెనాలి తెలివితేటలను మెచ్చుకున్నారు. ఓడిపోయిన వ్యాపారి తన గుర్రాలను అక్కడే వదిలేసి వెళ్ళిపోయాడు.
Moral
బలం కంటే తెలివితేటలు మరియు సరైన ప్రణాళిక గొప్పవి.