ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಗ್ರೀನ್ಲೀಫ್ ಮತ್ತು ಸ್ಟೋನ್ಹಿಲ್ ಎಂಬ ಎರಡು ಹಳ್ಳಿಗಳಿದ್ದವು. ಅವುಗಳ ನಡುವೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ನದಿ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಜನರು ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗಲು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದನ್ನು ಕಂಡು ದಯಾಳು ರಾಜನು, ಎರಡು ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಲು ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಕಲ್ಲಿನ ಸೇತುವೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸಿದನು.
ಮೊದಲಿಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು. ಆದರೆ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ದೊಡ್ಡ ಜಗಳ ಶುರುವಾಯಿತು. ಗ್ರೀನ್ಲೀಫ್ ಹಳ್ಳಿಯವರು, "ಈ ಸೇತುವೆ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯ ಗಡಿಯಲ್ಲಿದೆ, ಹಾಗಾಗಿ ಇದು ನಮ್ಮದು!" ಎಂದರು. ಸ್ಟೋನ್ಹಿಲ್ ಹಳ್ಳಿಯವರು, "ಇಲ್ಲ, ಈ ದಾರಿ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಇದು ನಮ್ಮದು!" ಎಂದು ವಾದಿಸಿದರು. ಹಳ್ಳಿಗಳ ನಡುವಿನ ಸ್ನೇಹ ಮಾಯವಾಗಿ ಜಗಳ ಶುರುವಾಯಿತು.
ರಾಜನು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಶಾಂತಗೊಳಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ರಾಜನು ತನ್ನ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಸಲಹೆಗಾರನನ್ನು ಕರೆಸಿದನು. ಸಲಹೆಗಾರನು ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರನ್ನು ನದಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡನು.
"ನನ್ನ ಬಳಿ ಒಂದು ಪರಿಹಾರವಿದೆ," ಸಲಹೆಗಾರನು ಹೇಳಿದನು. "ನಿಮಗೆ ಈ ಸೇತುವೆ ಬೇಕೆಂದರೆ ಒಂದು ನಿಯಮ ಪಾಲಿಸಬೇಕು. ಸೇತುವೆ ಯಾವ ಹಳ್ಳಿಯದೋ, ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರು ಮಾತ್ರ ಸೇತುವೆಯನ್ನು ಬಳಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವರು ಬೇರೆ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗಲು ಈ ಸೇತುವೆಯನ್ನು ಬಳಸುವಂತಿಲ್ಲ."
ಜನರು ಯೋಚಿಸಿದರು. ಸೇತುವೆಯನ್ನು ತಮಗೆ ಮಾತ್ರ ಎಂದು ಬಳಸಿಕೊಂಡರೆ, ಅವರು ಹೊರಗಿನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಅಥವಾ ಹೊರಗಿನಿಂದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸೇತುವೆಯು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಂದುಗೂಡಿಸಲು ಇರಬೇಕೇ ಹೊರತು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಲು ಅಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು.
ಜನರು ತಮ್ಮ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಂಡರು. ಸೇತುವೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಬಳಸಲು ಅನುಮತಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಹಳ್ಳಿಗಳ ನಡುವೆ ಮತ್ತೆ ಶಾಂತಿ ನೆಲೆಸಿತು.
Moral
ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿಯೇ ನಿಜವಾದ ಸುಖವಿದೆ.
