ஒரு அழகான பள்ளத்தாக்கில், சோலைவனம் மற்றும் மலையடிவாரம் ஆகிய இரண்டு கிராமங்கள் இருந்தன. இந்த இரண்டு கிராமங்களுக்கும் நடுவே ஒரு பெரிய ஆறு ஓடிக்கொண்டிருந்தது. மக்கள் ஒரு கிராமத்திலிருந்து மற்றொரு கிராமத்திற்குச் செல்ல மிகவும் சிரமப்பட்டனர். இதைக் கண்ட ஒரு அன்பான அரசன், இரு கிராமங்களையும் இணைக்கும் வகையில் ஒரு அழகான கல் பாலத்தைக் கட்டினான்.
ஆரம்பத்தில் அனைவரும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். ஆனால், சிறிது காலத்திலேயே ஒரு பெரிய பிரச்சனை உருவானது. சோலைவனம் மக்கள், 'இந்த பாலம் எங்கள் ஊர் எல்லையில் இருப்பதால் இது எங்களது!' என்று கூறினர். மலையடிவாரம் மக்கள், 'இல்லை, இது எங்கள் ஊர் பாதையில் வருவதால் இது எங்களுடையது!' என்று வாதிட்டனர். இரு தரப்பினரும் பாலத்தை தங்களுக்கு மட்டுமே சொந்தமானது என்று உரிமை கொண்டாடத் தொடங்கினர். இதனால் ஊருக்கு இடையேயான அன்பு குறைந்து, சண்டை அதிகரித்தது.
அரசன் பலமுறை சமாதானம் செய்ய முயன்றார், ஆனால் எந்தப் பயனும் இல்லை. இறுதியில், அவர் தனது அறிவாளியான ஆலோசகர் விவேகனை அழைத்தார். விவேகன் அமைதியாக இரு கிராம மக்களையும் அழைத்து, பாலத்தின் அருகே அமரச் சொன்னார்.
விவேகன் கேட்டார், "உங்களுக்கு இந்த பாலம் வேண்டுமென்றால், நீங்கள் ஒரு நிபந்தனையை ஏற்க வேண்டும். இந்த பாலம் எந்த ஊருக்குச் சொந்தமோ, அந்த ஊர் மக்கள் மட்டுமே பாலத்தின் ஒரு பக்கத்தைப் பயன்படுத்தலாம். மற்ற ஊர் மக்கள் பாலத்தின் மறுபக்கத்திற்குச் செல்ல அனுமதி இல்லை."
மக்கள் குழப்பமடைந்தனர். விவேகன் தொடர்ந்தார், "இப்போது யோசியுங்கள், நீங்கள் பாலத்தை உங்கள் ஊருக்கு மட்டுமே சொந்தம் என்று கூறி மற்றவர்களுக்குத் தடுத்தால், நீங்கள் வெளியூர் சென்றுவிட்டு உங்கள் ஊருக்குத் திரும்புவது எப்படி? மற்ற ஊருக்குச் செல்ல முடியாது என்றால், உங்கள் ஊர் மக்களுக்குத் தேவையான பொருட்கள் மற்றும் உணவு எப்படி வரும்?"
மக்களுக்குத் தங்கள் தவறு புரிந்தது. பாலம் என்பது ஒருவரைத் தனிமைப்படுத்த அல்ல, இருவரை இணைக்கவே என்பதை உணர்ந்தனர். அவர்கள் தங்கள் பிடிவாதத்தை விட்டுவிட்டு, பாலத்தை இருவருமே பயன்படுத்திக்கொள்ள முடிவெடுத்தனர். அந்தப் பள்ளத்தாக்கில் மீண்டும் மகிழ்ச்சி நிலவியது.
பாடம்
பகிர்ந்து கொள்ளும் போதுதான் உண்மையான பயன் கிடைக்கும்.
