ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಕವಿ ಎಂಬ ಅದ್ಭುತ ಬಿಲ್ಲುಗಾರನಿದ್ದನು. ಕವಿಗೆ ತನ್ನ ಕಲೆಯ ಮೇಲೆ ತುಂಬಾ ಹೆಮ್ಮೆಯಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು: ಯಾವಾಗಲೂ ಗೆಲ್ಲುವ ಕಡೆಯಲ್ಲೇ ಇರಬೇಕೆಂಬುದು ಅವನ ಆಸೆ. ಗೆಲುವಿನ ಜೊತೆಗಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಗೌರವ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವನು ನಂಬಿದ್ದನು.
ಒಮ್ಮೆ ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಅರುಣನು ಕವಿಯನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದನು. ಕವಿಯ ನಿಖರತೆಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ಅರುಣನು ಒಂದು ಮರವನ್ನು ತೋರಿಸಿ, "ಕವಿಯೇ, ಆ ಮರದ ಎಲೆಗಳನ್ನು xuyên ಮಾಡುತ್ತಾ, ನನ್ನ ಪಾದದ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿರುವ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಎಲೆಯನ್ನು ಕೂಡ ನಿನ್ನ ಬಾಣದಿಂದ ಮುಟ್ಟಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ಕವಿ ನಗುತ್ತಾ ತನ್ನ ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಎತ್ತಿದನು. ಅವನು ಬಿಟ್ಟ ಬಾಣವು ಮರದ ಎಲೆಗಳ ನಡುವೆ ಸಾಗಿ ಅರುಣನ ಪಾದದ ಕೆಳಗಿದ್ದ ಎಲೆಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿತು. ಅರುಣನಿಗೆ ಕವಿಯ ಕೌಶಲ್ಯ ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು.
ಆಗ ಅರುಣ ಕೇಳಿದನು, "ಕವಿಯೇ, ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಯುದ್ಧ ನಡೆದರೆ ನೀನು ಯಾವ ಕಡೆಯ ಸೇರುತ್ತೀಯಾ?"
ಕವಿ ತಡಮಾಡದೆ, "ಯಾವ ಕಡೆಯೇ ಗೆಲ್ಲುತ್ತದೋ, ನಾನು ಆ ಕಡೆಯೇ ಸೇರುತ್ತೇನೆ," ಎಂದನು.
ಅರುಣನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು, "ಕವಿಯೇ, ನೀನು ಕೇವಲ ಗಾಳಿ ಬೀಸುವ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ಮಾತ್ರ ಹಾರುವ ಹಕ್ಕಿನಂತೆ ಇದ್ದೀಯೆ. ಗೆಲುವಿನ ಸುಖವನ್ನು ನೀನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ, ಆದರೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠೆಯಿಲ್ಲ. ಗೆಲುವಿಗಾಗಿ ನೀನು ಪದೇ ಪದೇ ಪಲ್ಲಟವಾದರೆ, ಯಾರೂ ನಿನ್ನನ್ನು ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ. ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯಲ್ಲೂ ಸತ್ಯದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವವನೇ ನಿಜವಾದ ವೀರ."
ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾದ ಕವಿ, ಅಂದಿನಿಂದ ತನ್ನ ತತ್ವಗಳಿಗೆ ಬದ್ಧನಾಗಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.
Moral
ಗೆಲುವಿಗಿಂತ ನಿಷ್ಠೆಯೇ ಮುಖ್ಯ; ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಪಲ್ಲಟವಾಗುವವರಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಗೌರವ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.
