ஒரு அடர்ந்த காட்டின் எல்லையில் ஒரு பெரிய திருவிழா நடந்து கொண்டிருந்தது. அந்தப் பகுதியில் ஒரு திறமையான வில்வித்தை வீரனான கதிர் இருந்தான். அவன் எதைப் பார்த்தாலும் அதில் எப்படி வெற்றி பெறலாம் என்று மட்டுமே சிந்திப்பான். ஒருமுறை, அந்த ஊரின் ஞானியான சோமுவிடம் அவன் சென்றான். "ஐயா, நான் எங்கு சென்றாலும் வெற்றி பெறும் தரையில் மட்டுமே நிற்பேன். தோல்வி அடைந்தவர்களுக்கு நான் உதவமாட்டேன்," என்று பெருமையாகச் சொன்னான்.
சோமு அவன் திறமையைச் சோதிக்க நினைத்தார். "கதிரே, அந்தப் பெரிய ஆலமரத்தின் கிளைகளில் உள்ள இலைகளை மட்டும் குறிவைக்காமல், தரையில் விழும் ஒரு சிறிய இலையையும் சேர்த்து உன் அம்பு கோர்க்க முடியுமா?" என்று கேட்டார். கதிர் சிரித்துக்கொண்டே தன் வில்லை எடுத்தான். அவன் ஏவின அம்பு, மரத்தின் இலைகளையும், சோமுவின் காலடியில் மறைந்திருந்த ஒரு சிறிய இலையையும் ஒரே நேரத்தில் துல்லியமாகத் தொட்டுச் சென்றது. சோமு அவனது துல்லியத்தைப் பார்த்து வியந்து பாராட்டினார்.
அப்போது சோமு அவனிடம் கேட்டார், "நீ எந்தப் பக்கத்தில் போராட விரும்புகிறாய்?" கதிர் சற்றும் யோசிக்காமல், "எந்தப் பக்கம் வெற்றி பெறுமோ, அந்தப் பக்கம் நான் சேருவேன்," என்றான். அவனது பதிலைக் கேட்ட சோமுவின் முகத்தில் ஒரு சிறு புன்னகை தோன்றியது.
"கதிரே, உன்னால் ஒரு பெரிய காரியத்தைச் செய்ய முடியும். இந்த ஊரின் மிகப்பெரிய செல்வத்தைப் பாதுகாக்கும் ஒரு வீரனை நீ வீழ்த்த வேண்டும். அவன் யார் என்று உனக்குத் தெரியும்," என்றார் சோமு.
கதிர் ஆர்வத்துடன் சம்மதித்தான். ஆனால் சோமு தொடர்ந்தார், "நீ எப்போதும் வெற்றி தரும் பக்கம் மட்டுமே நிற்பதால், ஒருமுறை வெற்றி பெற்ற பிறகு நீ அடுத்த பக்கம் மாறிவிடுவாய். இறுதியில் நீ யாருக்கும் உண்மையான நண்பனாக இருக்க முடியாது. உன்னைப் போன்றவர்கள் ஒருபோதும் நிலையான அமைதியை அடைய முடியாது. எனவே, உனது இந்தத் தற்பெருமையே உனக்குத் தடையாக இருக்கும். நீ எப்போது உண்மையான நேர்மையைக் கற்றுக்கொள்கிறாயோ, அப்போதுதான் நீ உண்மையான வெற்றியாளனாகத் திகழ்வாய்," என்று கூறி அவனது குணத்தை சுட்டிக்காட்டினார். கதிர் தன் தவறை உணர்ந்து தலைகுனிந்தான்.
பாடம்
வெற்றி தரும் பக்கம் மட்டும் நிற்பது உண்மையான வீரமல்ல; நேர்மையே நிலையான வெற்றியைத் தரும்.
