ಅರ್ಜುನ್ ಮತ್ತು ವಿವೇಕ್ ಒಂದು ಸಂಜೆ ಕಾಲೇಜಿನಿಂದ ಮನೆಗೆ ಮರಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಮಳೆ ಸುರಿಯಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೆನೆದುಹೋದರು. ಮಳೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆಯಾದ ನಂತರ, ಅವರು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲು ಒಂದು ಆಟೋವನ್ನು ತರಿಸಿಕೊಂಡರು.
ಡ್ರೈವರ್ ಮುನುಸಾಮಿ ಅವರು ತುಂಬಾ ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದರು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಕೇಳಿದನು, 'ಅಣ್ಣಾ, ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೋಟೆಲ್ ಇದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ನಮಗೆ ಹಸಿವಾಗುತ್ತಿದೆ.' ಆದರೆ ಮುನುಸಾಮಿ ಅವರು, 'ಬೇಡಪ್ಪಾ, ನಮಗೆ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ, ನೇರವಾಗಿ ಹೋಗೋಣ,' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.
ಮನೆ ತಲುಪಿದ ನಂತರ ವಿವೇಕ್ ಕೇಳಿದನು, 'ಸರ್, ನಾವು ಹೋಟೆಲ್ನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಲು ಹೇಳಿದರೂ ನೀವು ಯಾಕೆ ಏನನ್ನೂ ಖರೀದಿಸಲಿಲ್ಲ?'
ಮುನುಸಾಮಿ ಅವರು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, 'ಇಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನನ್ನ ತಮ್ಮನನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅವನ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಾಗಿ ಹಣವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಲು ನಾನು ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ಓಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನೀವು ನೀಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರೂಪಾಯಿಯೂ ಅವನ ಔಷಧಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅನಗತ್ಯ ಖರ್ಚು ಮಾಡಲು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಒಪ್ಪುತ್ತಿಲ್ಲ.'
ಅವರ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಅರ್ಜುನ್ ಮತ್ತು ವಿವೇಕ್ ಬೆರಗಾದರು. 'ಸರ್, ನಿಮ್ಮ ಶ್ರಮ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಗೆ ನಮ್ಮ ನಮನಗಳು. ಈ ಪ್ರಯಾಣದ ಹಣವನ್ನು ನಾವು ನೀಡುತ್ತೇವೆ, ಜೊತೆಗೆ ನಿಮ್ಮ ತಮ್ಮನ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣವನ್ನು ನಾವು ಕೊಡುತ್ತೇವೆ,' ಎಂದರು. ಮುನುಸಾಮಿ ಅವರು ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಅವರ ಸಹಾಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು.
Moral
ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಮತ್ತು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯು ಮನುಷ್ಯನ ನಿಜವಾದ ಸಂಪತ್ತು.
