அர்ஜுனும் விவேக்கும் அந்த மாலை வேளையில் கல்லூரியிலிருந்து திரும்பிக் கொண்டிருந்தார்கள். திடீரென வானம் கருத்தது, பலத்த மழை பெய்யத் தொடங்கியது. இருவரும் குடை இல்லாமலேயே நனைந்து கொண்டே ஒரு ஒதுங்கும் இடத்தைத் தேடி ஓடினர். மழை நின்றதும், அவர்கள் வீட்டிற்குச் செல்ல ஒரு ஆட்டோவைத் தேடினார்கள். நீண்ட நேரத்திற்குப் பிறகு ஒரு மஞ்சள் நிற ஆட்டோ அவர்கள் முன்னால் வந்து நின்றது.
ஆட்டோ டிரைவர் முனுசாமி அவர்கள் மிகவும் அமைதியாக இருந்தார். நண்பர்கள் இருவரும் ஆட்டோவில் ஏறிக்கொண்டனர். வழியில் அவர்களுக்குப் பசியும் தாகமும் ஏற்பட்டது. 'அண்ணா, கொஞ்சம் பக்கத்தில் இருக்கும் உணவகத்தில் நிறுத்துங்கள், நாங்கள் ஏதாவது சாப்பிட்டுவிட்டு வருகிறோம்' என்று அர்ஜுன் கேட்டான். ஆனால், முனுசாமி அவர்கள் முகத்தில் எந்த மாற்றமும் தெரியவில்லை. 'இல்லை தம்பி, எனக்குத் தேவையில்லை, நாம் நேராகப் போய்விடலாம்' என்று உறுதியாகச் சொன்னார்.
அவர்கள் வீட்டிற்குச் சென்றடைந்ததும், விவேக் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டான், 'ஐயா, நாங்கள் உணவகத்தில் சாப்பிடுவதற்காகச் சொல்லியும் நீங்கள் ஏன் எதையும் வாங்கிக்கொள்ளவில்லை? உங்களுக்குத் தாகமாக இல்லையா?'
முனுசாமி அவர்கள் ஒரு நிமிடம் மௌனமாக இருந்துவிட்டு, மெல்லிய குரலில் சொன்னார், 'இன்று காலை என் தம்பிக்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டான். அவனது சிகிச்சைக்குத் தேவையான பணத்தைச் சேகரிக்கவே நான் இன்று அதிகாலை முதல் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறேன். நீங்கள் தரும் ஒவ்வொரு ரூபாயும் அவனுக்கு மருந்தாகப் பயன்படும். அந்தத் தேவையை மறந்தபடி நான் தேவையற்ற செலவு செய்ய என் மனம் இடம் கொடுக்கவில்லை.'
அவர்களின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட அர்ஜுனும் விவேக்கும் நெகிழ்ந்து போனார்கள். அந்தத் டிரைவரின் நேர்மையையும், குடும்பத்தின் மீதான அக்கறையையும் கண்டு அவர்கள் வியந்தனர். 'ஐயா, உங்கள் உழைப்பிற்கும் நேர்மைக்கும் நாங்கள் தலைவணங்குகிறோம். இந்தத் பயணத்திற்கான பணத்தை மட்டும் நாங்கள் வைத்துக் கொள்கிறோம், மீதமுள்ள பணத்தை உங்கள் தம்பியின் மருத்துவத்திற்காகத் தாங்கள் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்' என்று கூறி, தங்களால் முடிந்த உதவியை வழங்க முன்வந்தனர். முனுசாமி அவர்கள் கண்ணீருடன் புன்னகைத்து, அவர்களின் அன்பை ஏற்றுக்கொண்டார்.
பாடம்
நேர்மையான உழைப்பும், பொறுப்புணர்வும் ஒரு மனிதனின் உண்மையான அடையாளம்.
