ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಿಂಬು ಎಂಬ ಮುಳ್ಳು ಹಂದಿ ಇತ್ತು. ಸಿಂಬುವಿನ ಮೈತುಂಬಾ ಚೂಪಾದ ಮುಳ್ಳುಗಳಿದ್ದವು. ಒಮ್ಮೆ ಒಂದು ಹಾವು ಸಿಂಬುವನ್ನು ಕಬಳಿಸಲು ಬಂದಾಗ, ಸಿಂಬು ತನ್ನ ಮುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಹಾವನ್ನು ಓಡಿಸಿತು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಸಿಂಬುವಿನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಹೆದರಿದವು, ಆದರೆ ಸಿಂಬುವಿಗೆ ಅಹಂಕಾರ ಬಂದಿತು. ಅದು ಸುಮ್ಮನೆ ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಚುಚ್ಚಿ ಕಾಡತೊಡಗಿತು.
ಒಂದು ದಿನ, ಮಲಗಿದ್ದ ಮೊಲವೊಂದನ್ನು ಸಿಂಬು ಬೇಕೆಂದೇ ಚುಚ್ಚಿತು. ಇದರಿಂದ ಕೋಪಗೊಂಡ ಮೊಲ ಸಿಂಹ ರಾಜನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ದೂರು ನೀಡಿತು. ಸಿಂಹ ರಾಜನು ಸಿಂಬುವನ್ನು ಕರೆದು, "ನಿನ್ನ ಮುಳ್ಳುಗಳು ನಿನ್ನ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಇರಲಿ, ಇತರರನ್ನು ಪೀಡಿಸಲು ಅಲ್ಲ. ನೀನು ವಿನಯವನ್ನು ಕಲಿಯುವವರೆಗೆ ಕರಡಿ ಅಜ್ಜನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಪಾಠ ಕಲಿಯು," ಎಂದು ಆದೇಶಿಸಿತು.
ಸಿಂಬು ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಕರಡಿ ಅಜ್ಜನ ಜೊತೆಗಿದ್ದಾಗ, ಇತರರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಸಿಟ್ಟು ಹೋಗಿ ಸಂತೋಷ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಒಂದು ದಿನ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಇಲಿ ಬಂದು, "ಸಿಂಬು, ಒಂದು ಬೆಕ್ಕು ನಮ್ಮನ್ನು ಬೆದರಿಸುತ್ತಿದೆ, ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡು!" ಎಂದು ಅಳಿತು. ಸಿಂಬು ತನ್ನ ಮೈಯಿಂದ ಒಂದು ಮುಳ್ಳನ್ನು ಕಿತ್ತು ಇಲಿಗೆ ನೀಡಿ, "ಇದನ್ನು ಆಯುಧವಾಗಿ ಬಳಸಿ," ಎಂದು ಹೇಳಿತು. ಹೀಗೆ ಸಿಂಬು ತನ್ನ ಮೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ನೀಡತೊಡಗಿತು.
ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸಿಂಬುವಿನ ಮೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮುಳ್ಳುಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾದವು. ಸಿಂಬುವಿನ ಮೈ ತುಂಬಾ ಮೃದುವಾಯಿತು. ಇದನ್ನು ಕಂಡ ಹಳೆಯ ಹಾವು ಮತ್ತೆ ಕಾಡಿಗೆ ಬಂದು ಸಿಂಬುವನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಸಿಂಬುವಿನ ಗೆಳೆಯರಾದ ಇಲಿ, அணಿಲ್ ಮತ್ತು ಮೊಲಗಳು ಸಿಂಬುವಿಗೆ ನೀಡಿದ ಮುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಹಾವನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದವು. ಸಿಂಬುವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದವು.
ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಕರಡಿ ಅಜ್ಜ, "ಸಿಂಬು, ನಿನ್ನ ದಯೆಯೇ ನಿನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿತು. ಆದರೆ ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವಾಗ ಮೊದಲು ನಿನ್ನ ರಕ್ಷಣೆ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸು," ಎಂದರು. ಸಿಂಬು ಕೂಡಲೇ ವೈದ್ಯನಾದ ಮಂಗನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಮದ್ದು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತು. ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಸಿಂಬುವಿನ ಮೈಗೆ ಹೊಸ ಮತ್ತು ಬಲಿಷ್ಠವಾದ ಮುಳ್ಳುಗಳು ಬಂದವು. ಸಿಂಬು ಈಗ ಕಾಡಿನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಯ ಪ್ರಾಣಿಯಾಯಿತು.
Moral
ಪರರ ಸೇವೆ ಮಾಡುವಾಗ ಮೊದಲು ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ಇರಲಿ.
