ஒரு குளிர்ச்சியான நள்ளிரவில், கவின் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தான். திடீரென்று ஜன்னலில் யாரோ மெதுவாகத் தட்டும் சத்தம் கேட்டது. கண்களைத் திறந்து பார்த்த கவினுக்கு ஆச்சரியம் தாங்கவில்லை! ஜன்னலுக்கு வெளியே ஒரு சிறுவன் நின்றிருந்தான். அவன் கையில் ஒரு சிறிய பையில் மின்னும் நட்சத்திரங்கள் போல ஏதோ ஒன்று இருந்தன.
"வணக்கம் கவின்! நான் இந்த ஊரில் உள்ள மகிழ்ச்சியான மனிதர்களுக்குச் சிறு பரிசுகளைக் கொடுக்க வந்திருக்கிறேன். நீ எனக்குத் துணையாக வருகிறாயா?" என்று அந்தச் சிறுவன் கேட்டான்.
கவின் உற்சாகத்துடன் தன் கம்பளித் தொப்பியை அணிந்து கொண்டு ஜன்னல் வழியாக வெளியே வந்தான். அந்தச் சிறுவன் ஒரு சிறிய வண்டியைத் தள்ளிக் கொண்டு வந்தான். கவினும் அவனுக்குத் துணையாக வண்டியைத் தள்ளினான்.
"முதலில் நாம் யாருக்குச் செல்ல வேண்டும்?" என்று அந்தச் சிறுவன் கேட்டான்.
"அந்தப் பெரிய ஆலமரத்தின் அடியில் இருக்கும் தாத்தாவிடம் செல்வோம். அவர் மிகவும் தனிமையில் இருக்கிறார், அவருக்குச் சில இனிப்புகள் தேவை," என்று கவின் கூறினான். அந்தச் சிறுவன் ஒரு கூடையில் பலகாரங்களை எடுத்துத் தந்தான். கவின் அதைத் தாத்தாவின் வீட்டு வாசலில் மெதுவாக வைத்துவிட்டு வந்தான்.
அடுத்து, "அந்தப் பூந்தோட்டத்தில் வேலை செய்யும் அண்ணாவிடம் செல்வோம். அவர் மிகவும் களைப்பாக இருக்கிறார், அவருக்குப் புத்துணர்ச்சியான பழங்கள் கொடுக்கலாம்," என்று கவின் சொன்னான். இருவரும் சேர்ந்து பழக் கூடையை எடுத்துச் சென்று அவருக்குக் கொடுத்தனர்.
இப்படித் தான் இரவு முழுவதும் கவின் அந்தச் சிறுவனுடன் சேர்ந்து பலருக்கு உதவி செய்தான். அதிகாலையில் கவின் கண் விழித்தபோது, அவன் தன் அறையிலேயே இருந்தான். ஜன்னல் கதவுகள் அனைத்தும் பூட்டப்பட்டிருந்தன.
"அம்மா, நேற்றிரவு ஒரு மந்திரச் சிறுவன் என்னுடன் சேர்ந்து மக்களுக்குப் பரிசு கொடுத்தான்!" என்று கவின் உற்சாகமாகக் கூறினான்.
அவனுடைய அம்மா சிரித்துக்கொண்டே, "கவின், அது ஒரு அழகான கனவாக இருக்கலாம். ஆனால், மற்றவர்களுக்கு உதவ வேண்டும் என்று நீ நினைத்த அந்த நல்ல எண்ணங்கள் தான் அந்தச் சிறுவனாக உன் கனவில் வந்திருக்கிறது," என்றார். "நீ நினைத்த உதவிகளை நாம் நிஜமாகவே செய்வோம்," என்று கூறி, கவின் சொன்ன அனைத்தையும் அம்மா வாங்கிக் கொடுத்தார்.
அன்று கவின் அந்தத் தாத்தாவிடமும், அந்த அண்ணனிடமும் சென்று உண்மையாகவே உதவிகள் செய்தான். அவர்கள் முகத்தில் தெரிந்த மகிழ்ச்சியைக் கண்டு கவின் மனநிறைவு அடைந்தான்.
மாலை வீட்டுக்கு வந்த கவினைப் பார்த்து அவனது அப்பா, "நீதான் அந்த மந்திரச் சிறுவன் கவின்!" என்றார்.
"எப்படி அப்பா?" என்று கவின் கேட்டான்.
"உன் உள்ளத்தில் இருக்கும் அன்பு மற்றும் பிறருக்கு உதவும் எண்ணம் தான் அந்தச் சிறுவன். நீ எப்போதும் இதே அன்போடு இருந்தால், உன் வாழ்க்கை எப்போதும் ஒரு மந்திரக் கதையைப் போலவே இனிமையாக இருக்கும்," என்று அப்பா கூறினார். கவின் புன்னகையுடன் தன் நல்ல குணங்களை வளர்க்க உறுதி பூண்டான்.
பாடம்
நம் உள்ளத்தில் இருக்கும் நல்ல எண்ணங்களே நம்மைச் சிறந்த மனிதர்களாக மாற்றும்.
