ನೀಲಿ ಪರ್ವತದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಬಹಳ ಸಂತೋಷದಿಂದ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿ ಕಿಯಾ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಅಣಬೆ ಇತ್ತು. ಕಿಯಾಳಿಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವಳಿಗೆ ಅದ್ಭುತವಾದ ವಾಸನೆ ಗ್ರಹಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇತ್ತು. ಕಾಡಿನ ಎಲ್ಲಿ ಸಿಹಿಯಾದ ಹಣ್ಣುಗಳು ಮತ್ತು ಶುದ್ಧವಾದ ನೀರು ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವಳ ಮೂಗು ಸುಲಭವಾಗಿ ಪತ್ತೆಹಚ್ಚುತ್ತಿತ್ತು.
ಕಿಯಾಳಿಗೆ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು. ಅವಳಿಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಬರದಿದ್ದರಿಂದ, ಯಾರಾದರೂ ಅವಳಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರೆ, ಅವಳು ಕಲ್ಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಅಥವಾ ಮರದ ಸಿಪ್ಪೆಯ ಮೇಲೆ 'ಧನ್ಯವಾದಗಳು' ಎಂದು ಬರೆದು ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಈ ಕೃತಜ್ಞತೆಯ ಗುಣದಿಂದ ಅವಳು ಕಾಡಿನ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ರಿಯಳಾಗಿದ್ದಳು.
ಒಂದು ದಿನ, ಹತ್ತಿರದ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಬೇಟೆಯ ನಾಯಿಗಳ ಗುಂಪು ಕಾಡಿಗೆ ಬಂದವು. ಅವು ಸಣ್ಣ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದವು. ಕಾಡಿನ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಭಯಗೊಂಡವು. 'ನಾವು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದರೆ ಅಪಾಯ, ತಕ್ಷಣ ಹಸಿರು ಕಣಿವೆಯ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗೋಣ!' ಎಂದು ಹಿರಿಯ ಕೋತಿ ಸಲಹೆ ನೀಡಿತು.
ಆದರೆ ಹಸಿರು ಕಣಿವೆಯ ಹಾದಿ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಹಿರಿಯ ಕೋತಿಗೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ನೆನಪಾಯಿತು. 'ಕಿಯಾ ಕಳೆದ ಬಾರಿ ಹಸಿರು ಕಣಿವೆಯ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಹೋದ ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಕೃತಜ್ಞತೆಯ ಸಂಕೇತಗಳನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಆ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದರೆ ನಾವು ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಬಹುದು!' ಎಂದಿತು.
ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಪ್ರಯಾಣ ಬೆಳೆಸಿದವು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ 'ಧನ್ಯವಾದಗಳು' ಎಂದು ಬರೆದಿತ್ತು. ನಂತರ ಒಂದು ಮರದ ಸಿಪ್ಪೆಯ ಮೇಲೆ, ಒಂದು ಮಣ್ಣಿನ ಪಾತ್ರೆಯ ಮೇಲೆ ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು. ಕಿಯಾ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ಆ ಪುಟ್ಟ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಕೊನೆಗೆ ಹಸಿರು ಕಣಿವೆಯನ್ನು ತಲುಪಿದವು.
ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಹುಲಿ ಮತ್ತು ಕರಡಿ ಬಂದವು. ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಹೆದರಿದರು. ಆದರೆ ಹುಲಿ ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳಿತು, 'ಹೆದರಬೇಡಿ, ಕಿಯಾ ನಮ್ಮ ಗೆಳೆಯಳು. ಅವಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣದಿಂದ ನಾವು ಅವಳ ಗೆಳೆಯರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ನೀವು ಅವಳ ಗೆಳೆಯರಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ನೀವೂ ನಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರೇ!'
ಹುಲಿ ಮತ್ತು ಕರಡಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡಿದವು. ಪ್ರಾಣಿಗಳು ನಂತರ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಕಾಡಿಗೆ ಮರಳಿ ಬಂದು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಬಾಳಿದರು.
Moral
ಕೃತಜ್ಞತಾ ಭಾವವು ಸ್ನೇಹ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ತರುತ್ತದೆ.
