ಹಸಿರು ಬೆಟ್ಟಗಳ ನಡುವೆ ಒಂದು ಸುಂದರ ರಾಜ್ಯವಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಮಾಯ ಎಂಬ ರಾಜಕುಮಾರಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮಾಯೆಗೆ ಪ್ರಾಣಿ ಮತ್ತು ಪಕ್ಷಿಗಳೆಂದರೆ ಅತೀವ ಪ್ರೀತಿ. ಅವಳು ಕಾಡಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವಿಯನ್ನೂ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಒಂದು ದಿನ ಅರಮನೆಯ ತೋಟದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಮಾಯೆ ಹಕ್ಕಿೊಂದರ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡಳು. ಅದರ ರೆಕ್ಕೆಗೆ ಗಾಯವಾಗಿತ್ತು. ಮಾಯೆಗೆ ತುಂಬಾ ನೋವಾಯಿತು. ಅವಳು ಆ ಹಕ್ಕಿಯನ್ನು ಮೃದುವಾಗಿ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಅರಮನೆಯ ವೈದ್ಯರ ಬಳಿ ಕರೆತಂದಳು. ಬಹಳ ದಿನಗಳ ಆರೈಕೆ ಮತ್ತು ಔಷಧಿಗಳ ನಂತರ ಹಕ್ಕಿ ಗುಣವಾಯಿತು, ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಹಾರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಕೆಲವು ವಾರಗಳ ನಂತರ, ಮಾಯಾ ಆ ಹಕ್ಕಿಯನ್ನು ಅರಮನೆಯ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, "ಈಗ ನೀನು ಹಾರಬಹುದು, ಭಯಪಡಬೇಡ" ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು. ಹಕ್ಕಿ ಮೆಲ್ಲನೆ ರೆಕ್ಕೆ ಬಡಿದು ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಹಾರಿ ಹೋಯಿತು.
ತಕ್ಷಣವೇ, ಆಕಾಶದಿಂದ ಒಂದು ದೇವತೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಳಾದಳು. "ಮಾಯಾ, ನಿನ್ನ ಈ ದಯಾಳು ಗುಣ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು. ನಿನಗೆ ಏನು ವರ ಬೇಕು?" ಎಂದು ದೇವತೆ ಕೇಳಿದಳು. ಮಾಯಾ ತನಗಾಗಿ ಏನನ್ನೂ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. "ದೇವತೆ, ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿ ಮತ್ತು ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ನಾನು ಕಾಪಾಡಬೇಕು. ಅವು ಎಲ್ಲಿವೆ ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯುವಂತಾಗಲಿ" ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.
ದೇವತೆ ನಗುತ್ತಾ, "ನಿನ್ನ ಉದಾತ್ತ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮೆಚ್ಚಿ ನಿನ್ನ ವರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ನೀನು ಯಾವುದೇ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದರೆ ಅದರ ಗಾಯಗಳು ತಾನಾಗಿಯೇ ವಾಸಿಯಾಗುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ ನಿನಗೆ ನೀಡುತ್ತೇನೆ" ಎಂದು ವರ ನೀಡಿದಳು.
ಈ ಹೊಸ ಶಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಾಯಾ ಕಾಡುಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಅಲೆಯುತ್ತಾ ಗಾಯಗೊಂಡ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸಿದಳು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ರಾಜನು, "ಪರಸ್ಪರ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವವನೇ ದೇಶವನ್ನು ಆಳಲು ಅರ್ಹ," ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮಾಯಾಳನ್ನು ರಾಣಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದನು. ಮಾಯಾ ತನ್ನ ಇಡೀ ಜೀವನವನ್ನು ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಕರುಣೆಯಿಂದ ಕಳೆದಳು.
