ಹಿಂದೆ ಸೋಮನಾಥ್ ಎಂಬ ಒಬ್ಬ ದೊಡ್ಡ ವ್ಯಾಪಾರಿಯಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ತುಂಬಾ ನಂಬಿಕಸ್ತವಾದ ಒಬ್ಬ ಸಹಾಯಕನಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ ಆ ಸಹಾಯಕ ಸೋಮನಾಥನ ಚಿನ್ನದ ಚೀಲವನ್ನು ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡಿ ಓಡಿಹೋದನು. ಸೋಮನಾಥ್ ಎಷ್ಟೇ ಹುಡುಕಿದರೂ ಆ ಕಳ್ಳ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.
ಕೆಲವು ವಾರಗಳ ನಂತರ, ಸೋಮನಾಥ್ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಹೋದಾಗ ರಘು ಎಂಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದನು. ತನ್ನ ಹಣವನ್ನು ಕದ್ದ ಕಳ್ಳ ರಘು ಎಂದು ಸೋಮನಾಥನಿಗೆ ಖಚಿತವಾಗಿ ತಿಳಿಯಿತು. ರಘು ಬಹಳ ತಂತ್ರಗಾರನಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಸೋಮನಾಥನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಭಯವಾಯಿತು.
ಹಠಾತ್ತಾಗಿ ರಘು ಸೋಮನಾಥನ ಬಳಿ ಓಡಿ ಬಂದು ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗತೊಡಗಿದನು, "ಅಯ್ಯೋ ಸ್ವಾಮಿ! ಈ ಮನುಷ್ಯ ನಿಮ್ಮ ಸಹಾಯಕನಂತೆ ನಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ಆದರೆ ಇವನೇ ನಿಮ್ಮ ಹಣ ಕದ್ದ ಕಳ್ಳ!" ಎಂದು ರಘು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದನು. ಸೋಮನಾಥನಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. "ನೀನೇ ಕಳ್ಳ, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಯಾಕೆ ಸುಳ್ಳು ಆರೋಪ ಮಾಡುತ್ತೀಯಾ?" ಎಂದು ಅವನು ಕೇಳಿದನು. ಇವರ ಗಲಾಟೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಊರಿನ ಬುದ್ಧಿವಂತ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರು.
ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರು ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡಿದರು. ರಘು ತುಂಬಾ ಚಾಕಚಕ್ಯತೆಯಿಂದ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಹಾಗಾಗಿ ಕೇವಲ ಮಾತಿನಿಂದ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಅವರು ಒಂದು ಉಪಾಯ ಮಾಡಿದರು.
ಅವರು ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕೋಣೆಯ ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ಕರೆದೊಯ್ದರು. ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆ ಒಬ್ಬ ಸೈನಿಕನು ಚೂಪಾದ ಖಡ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದನು. "ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ನಿಮ್ಮ ತಲೆಗಳನ್ನು ಈ ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆ ಚಾಚಬೇಕು. ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವವನ ಅಥವಾ ಸಂಶಯಾಸ್ಪದವಾಗಿರುವವನ ತಲೆಯನ್ನು ಸೈನಿಕನು ತಕ್ಷಣವೇ ಕತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ" ಎಂದು ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು.
ರಘುವಿಗೆ ಭಯವಾಯಿತು. ಖಡ್ಗದ ಭಯದಿಂದ ಅವನು ತಕ್ಷಣವೇ ತನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆ ಚಾಚದೆ ಒಳಕ್ಕೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡನು. ಆದರೆ ಸೋಮನಾಥನು ತಾನು ಸತ್ಯವಂತನೆಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದರಿಂದ ಯಾವುದೇ ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಶಾಂತವಾಗಿ ತನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆ ಚಾಚಿದನು.
ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, "ಕಳ್ಳನ ಭಯವೇ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಟ್ಟಿತು!" ರಘುವಿನ ಸುಳ್ಳನ್ನು ಕಂಡು ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರು ಅವನನ್ನು ಸೈನಿಕರ ವಶಕ್ಕೆ ನೀಡಿ ಜೈಲಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದರು. ಸೋಮನಾಥನಿಗೆ ತನ್ನ ಹಣ ವಾಪಸ್ ಸಿಕ್ಕಿತು.
Moral
ಸುಳ್ಳು ಎಷ್ಟೇ ಚಾಕಚಕ್ಯತೆಯಿಂದ ಹೇಳಿದರೂ, ಭಯವು ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೊರಹಾಕುತ್ತದೆ.
