ஒரு காலத்தில் சோமநாத் என்ற பெரிய வணிகர் இருந்தார். அவர் மிகவும் நம்பிக்கைக்குரிய ஒரு உதவியாளரை வைத்திருந்தார். ஆனால், ஒரு நாள் அந்த உதவியாளர் சோமநாத்தின் பணப் பையைத் திருடிக்கொண்டு காணாமல் போய்விட்டார். சோமநாத் அவரைத் தேடி பல இடங்களுக்குச் சென்றார், ஆனால் அவர் எங்கு சென்றார் என்று தெரியவில்லை.
சில வாரங்களுக்குப் பிறகு, சோமநாத் ஒரு சந்தையில் பொருட்களை வாங்கிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது அங்கிருந்த ஒரு நபர், ரகு என்ற திருடனைப் பார்த்தார். ரகு அந்தப் பணப் பையைத் திருடியவன் தான் என்று சோமநாத் உறுதியாக நம்பினார். ரகுவைப் பார்த்ததும் சோமநாத் பயந்தார், ஏனெனில் ரகு ஒரு தந்திரமானவன்.
திடீரென்று ரகு, சோமநாத்தின் முன்னால் வந்து கத்தத் தொடங்கினான். "ஐயா! இந்த மனிதன் உங்கள் உதவியாளர் என்று சொல்லிக் கொள்கிறார், ஆனால் இவன்தான் உங்கள் பணத்தைத் திருடிய திருடன்!" என்று ரகு பொய்யாகக் குற்றம் சாட்டினான். சோமநாத் அதிர்ச்சியடைந்தார். "நீயே திருடன், என்னை ஏன் குற்றம் சாட்டுகிறாய்?" என்று அவர் கேட்டார். இவர்களின் சத்தம் கேட்டு அந்த ஊரின் புத்திசாலி நீதிபதி அங்கிற்கு வந்தார்.
நீதிபதி இருவரையும் கூட்டிச் சென்று விசாரித்தார். ஆனால், யார் சொல்வது உண்மை என்று கண்டுபிடிப்பது கடினமாக இருந்தது. ரகு மிகவும் திறமையாகப் பொய் பேசினான். நீதிபதி ஒரு தந்திரம் செய்ய முடிவு செய்தார்.
அவர் இருவரையும் ஒரு சிறிய அறையின் ஜன்னல் அருகே அழைத்தார். "இந்த ஜன்னலுக்கு வெளியே ஒரு கூர்மையான வாள் உள்ளது. இப்போது நீங்கள் இருவரும் உங்கள் முகத்தை ஜன்னலுக்கு வெளியே நீட்ட வேண்டும். தவறு செய்பவரின் முகத்தை காவலர்கள் உடனே வெட்டிவிடுவார்கள்" என்று மிகவும் தீவிரமாகச் சொன்னார்.
ரகுவின் முகம் பயத்தில் வெளுத்தது. அவன் உடனே தன் முகத்தை ஜன்னலுக்கு வெளியே நீட்ட பயந்து, வேகமாகத் தன் தலையைத் திரும்பிக் கொண்டான். ஆனால், சோமநாத் தான் உண்மையானவர் என்பதால், பயமில்லாமல் நிதானமாகத் தன் முகத்தை ஜன்னலுக்கு வெளியே நீட்டினார்.
நீதிபதி உடனே சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், "திருடன் பயப்படுகிறான், ஆனால் உண்மையானவன் பயப்படுவதில்லை!" ரகுவின் பொய்யான நடிப்பைக் கண்டறிந்த நீதிபதி, அவனைப் காவலர்களிடம் ஒப்படைத்து சிறையில் அடைத்தார். சோமநாத் தனது தொலைந்த பணத்தைப் பெற்றார்.
பாடம்
பொய் எவ்வளவு அழகாகச் சொன்னாலும், பயம் உண்மையை வெளிச்சத்திற்குத் கொண்டு வரும்.
