ಒಂದು ಬೆಳೆಯುವ ನಗರದ ಹತ್ತಿರದ ನಿರ್ಮಾಣ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಕಠಿಣ ಪರಿಶ್ರಮಿ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಬಂಡೆಯನ್ನು ಸರಿಸುವುದು ಅವರ ಕೆಲಸವಾಗಿತ್ತು. ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಆ ಬಂಡೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾರ್ಮಿಕರು ದಣಿದಿದ್ದರು.
ಅಲ್ಲಿನ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕನು ಅವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಬದಲು, ಅವರ ಮೇಲೆ ಕಿರುಚಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. "ಏಕೆ ಇಷ್ಟು ನಿಧಾನ? ನೀವು ತುಂಬಾ ಸೋಮಾರಿಗಳು!" ಎಂದು ಅವನು ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರೆ ಆ ಕೆಲಸ ಸುಲಭವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆ ಬಂದ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಈ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅವನು ಕುದುರೆಯಿಂದ ಇಳಿದು ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕನ ಬಳಿ ಬಂದು, "ಸರ್, ಇವರು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕಿರುಚಾಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರೆ ಕೆಲಸ ಬೇಗ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕನು ಕೋಪದಿಂದ, "ನೀನು ಯಾರು ನನಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಲು? ನಾನು ದೊಡ್ಡ ಅಧಿಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ, ನೀನು ನನ್ನ ಕಾರ್ಮಿಕನಲ್ಲ!" ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಏನೂ ಮಾತನಾಡದೆ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, "ಬನ್ನಿ, ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸೋಣ" ಎಂದನು. ಅವನ ಸಹಾಯದಿಂದ ಆ ಬಂಡೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸರಿದು. ಕಾರ್ಮಿಕರು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು.
ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕುದುರೆ ಏರಲು ಸಿದ್ಧವಾದಾಗ, ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕನು ಕುತೂಹಲದಿಂದ, "ನೀವು ಯಾರು?" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಗುತ್ತಾ, "ನಾನು ಈ ಪ್ರಾಂತ್ಯದ ಸೇನಾಪತಿ ವಿಕ್ರಮ್" ಎಂದನು.
ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾದ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕನು ತಕ್ಷಣ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದನು. ಅಧಿಕಾರ ಎಂದರೆ ಇತರರನ್ನು ದೂಷಿಸುವುದಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದು ಎಂದು ಅವನು ಅಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡನು.
