ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಾಡಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಎತ್ತರವಾದ ಬೆಟ್ಟವಿತ್ತು. ಆ ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನೋವಿ ಎಂಬ ಆಡು ಶಾಂತವಾಗಿ ಹುಲ್ಲು ಮೇಯುತ್ತಿತ್ತು. ಸ್ನೋವಿ ತುಂಬಾ ಶಾಂತವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ತುಂಬಾ ಬುದ್ಧಿವಂತವಾಗಿತ್ತು.
ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಶ್ಯಾಡೊ ಎಂಬ ಹಸಿದ ನರಿ ಹತ್ತಿರದ ಪೊದೆಗಳ ಮೂಲಕ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಹಸಿವಿನಿಂದ ಅದರ ಹೊಟ್ಟೆ ಗುಡುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಆಡು ಇರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣ, ಅದರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ದುರಾಸೆ ಕಾಣಿಸಿತು. ಆಡನ್ನು ಕೆಳಗೆ ತರಲು ನರಿ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಮಾಡಿತು.
ನರಿ ಬೆಟ್ಟದ ಕೆಳಗೆ ಬಂದು ಬಹಳ ಸೌಜನ್ಯದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕೂಗಿತು, 'ಓ ಪ್ರಿಯ ಗೆಳೆಯ! ನೀನು ಯಾಕೆ ಆ ಒಣಗಿದ ಹುಲ್ಲಿನ ಮಧ್ಯೆ ಅಷ್ಟು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಮೇಯುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ? ಕೆಳಗಿನ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಹಸಿರು ಮತ್ತು ಸಿಹಿಯಾದ ಹುಲ್ಲು ಬೆಳೆದುள்ளது. ನೀನು ಕೆಳಗೆ ಬಂದರೆ ನಿನ್ನ ಹಸಿವು ತೀರಬಹುದು!'
ಸ್ನೋವಿ ನರಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿತು. ನರಿಯ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹಸಿವು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನರಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ತಿನ್ನಲು ಕೆಳಗೆ ಕರೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಸ್ನೋವಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು.
'ನಿನ್ನ ಕಾಳಜಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಶ್ಯಾಡೊ,' ಸ್ನೋವಿ ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಳಿತು. 'ಆದರೆ ಒಂದು ಮಾತು, ನಾನು ಕೆಳಗೆ ಬಂದರೆ ನನ್ನ ಹಸಿವು ತೀರುತ್ತದೆಯೇ ಅಥವಾ ನಿನ್ನ ಹಸಿವು ತೀರುತ್ತದೆಯೇ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ನನಗಿದೆ!'
ತಕ್ಷಣವೇ ಸ್ನೋವಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಓಡಿ ಬೆಟ್ಟದ ಸುರಕ್ಷಿತ ಭಾಗಕ್ಕೆ ತಲುಪಿತು. ನರಿ ಅಸಹಾಯಕತೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತಿತು.
Moral
ಅಪಾಯದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅಪರಿಚಿತರ ಮಾತನ್ನು ಕುರುಡಾಗಿ ನಂಬಬಾರದು.
