ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில் ஒரு பெரிய மலை இருந்தது. அந்த மலையின் உச்சிப்பகுதியில் 'வெள்ளையன்' என்ற ஒரு ஆடு தனியாக புல் மேய்ந்து கொண்டிருந்தது. அந்த ஆடு மிகவும் அமைதியானது, ஆனால் மிகவும் புத்திசாலியானது.
அதே நேரத்தில், 'கறுப்பன்' என்ற ஒரு பசியுள்ள நரி அந்தப் பக்கமாக வந்து கொண்டிருந்தது. நரியின் வயிறு பசியால் சத்தமிட்டது. மலையின் உச்சியில் ஒரு ஆடு இருப்பதைப் பார்த்ததும், அதன் வாயில் எச்சில் ஊறியது. நரி மெதுவாக மலையின் அடிவாரத்திற்கு வந்து, ஆட்டைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தது.
'அன்பான நண்பரே!' என்று நரி சத்தமிட்டது. 'நீங்கள் ஏன் இவ்வளவு உயரத்தில், காய்ந்து போன புற்களுக்கு நடுவில் கஷ்டப்பட்டு மேய்கிறீர்கள்? கீழே பள்ளத்தாக்கில் பச்சைப்பசேல் என்று மிகச் சுவையான புற்கள் வளர்ந்துள்ளன. அங்கே வந்தால் உங்கள் பசி இன்னும் நன்றாகத் தீரும்!' என்று ஆசை காட்டியது.
ஆடு நரியின் கண்களை உற்றுப் பார்த்தது. நரியின் கண்களில் அன்பை விடப் பசிதான் அதிகமாகத் தெரிந்தது. ஆடு நிதானமாகப் பதில் சொன்னது. 'நன்றி நண்பரே! உங்கள் அக்கறைக்கு மிக்க நன்றி. ஆனால், நீங்கள் சொல்வது போல கீழே சென்றால் என் பசி தீருமா அல்லது உங்கள் பசி தீருமா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை!'
நரியின் தந்திரம் ஆடு புரிந்து கொண்டது. நரி தன்னைத் தின்னத் தான் கீழே வரச் சொல்கிறது என்பதை உணர்ந்த ஆடு, நரி மீண்டும் பேசத் தொடங்கும் முன்பே, அங்கிருந்து வேகமாகத் தப்பித்து பாதுகாப்பான இடத்திற்குச் சென்றது. நரி ஏமாற்றத்துடன் அங்கேயே நின்றது.
பாடம்
ஆபத்தான சூழலில் யாரையும் எளிதில் நம்பக்கூடாது; புத்திசாலித்தனம் உயிரைக் காக்கும்.
