ಬೆಟ್ಟಗಳ ನಡುವೆ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ರಾಜ್ಯವಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಧರ್ಮ ಎಂಬ ರಾಜ ಮತ್ತು ಅವನ ಮಗಳು ನಿಲಾ ಎಂಬ ರಾಜಕುಮಾರಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಿಲಾ ನೋಡಲು ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವಳಿಗೆ ತುಂಬಾ ಅಹಂಕಾರವಿತ್ತು. ತಾನು ರಾಜಕುಮಾರಿಯಾದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲರೂ ತನಗಿಂತ ಕೀಳು ಎಂದು ಅವಳು ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.
ರಾಜನು ಯಾವಾಗಲೂ ಅವಳಿಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು, "ಮಗಳೇ, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಗೌರವಿಸುವುದು ದೊಡ್ಡ ಗುಣ," ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ರಾಜನು ನಿಲಾಗೆ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ನೀಲಿ ರತ್ನವನ್ನು ಆಟವಾಡಲು ನೀಡಿದನು. ತೋಟದಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಆ ರತ್ನವು ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿತು.
ತನ್ನ ಪ್ರಿಯವಾದ ರತ್ನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ನಿಲಾ ಅಳತೊಡಗಿದಳು. ಆಗ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹಸಿರು ಕಪ್ಪೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು, "ರಾಜಕುಮಾರಿಯೇ, ಯಾಕೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ?" ಎಂದು ಕೇಳಿತು.
ನಿಲಾ ನಡೆದ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳಿ ರತ್ನವನ್ನು ತಂದುಕೊಡುವಂತೆ ಕೇಳಿದಳು. ಅದಕ್ಕೆ ಕಪ್ಪೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿತು, "ನಾನು ರತ್ನವನ್ನು ತರುತ್ತೇನೆ, ಆದರೆ ನೀನು ಒಂದು ಮಾತು ಕೊಡಬೇಕು. ಮುಂದಿನ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ನೀನು ನಿನ್ನ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಆಹಾರ ನೀಡಬೇಕು ಮತ್ತು ನನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನ ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು."
ರತ್ನ ಸಿಗಬೇಕೆಂಬ ಆತುರದಲ್ಲಿ ನಿಲಾ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು. ಕಪ್ಪೆ ನೀರಿನೊಳಗೆ ಮುಳುಗಿ ರತ್ನವನ್ನು ತಂದು ಕೊಟ್ಟಿತು. ರತ್ನ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ನಿಲಾ ಕಪ್ಪೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸದೆ ಅರಮನೆಗೆ ಓಡಿದಳು.
ಮರುದಿನ ರಾಜನು ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಕಪ್ಪೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಅಳತೊಡಗಿತು. ತಾನು ವಂಚಿತಳಾದ ವಿಷಯವನ್ನು ರಾಜನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿತು. ರಾಜನು ನಿಲಾರನ್ನು ಕರೆದು, "ಮಗಳೇ, ಕೊಟ್ಟ ಮಾತನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಮ್ಮ ಸಂಪ್ರದಾಯ. ಆ ಕಪ್ಪೆಗೆ ನೀನು ಕೊಟ್ಟ ಮಾತನ್ನು ಪಾಲಿಸು," ಎಂದನು.
ನಿಲಾ ಮನಸ್ಸು ಬದಲಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಅವಳು ಕಪ್ಪೆಗೆ ತನ್ನ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಆಹಾರ ನೀಡಿದಳು ಮತ್ತು ಮೂರು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಅದರ ಜೊತೆಗಿದ್ದಳು. ಮೂರನೇ ದಿನ ರಾತ್ರಿ ಕಪ್ಪೆ ಅವಳ ಮಲಗುವ ಕೋಣೆಯಲ್ಲೇ ಮಲಗಿತು. ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನೋಡಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸುಂದರ ರಾಜಕುಮಾರನಿದ್ದನು!
"ನಿಲಾ, ಒಂದು ಶಾಪದಿಂದ ನಾನು ಕಪ್ಪೆಯಾಗಿದ್ದೆ. ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ, ನಿನ್ನ ತಂದೆಯ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ನೀನು ಕೊಟ್ಟ ಮಾತನ್ನು ಉಳಿಸಿದೆ. ನಿನ್ನ ಈ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯೇ ನನ್ನನ್ನು ಉಳಿಸಿತು," ಎಂದು ರಾಜಕುಮಾರ ಹೇಳಿದನು. ನಿಲಾ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಂಡು ರಾಜಕುಮಾರನೊಂದಿಗೆ ಸುಖವಾಗಿ ಬಾಳಿದಳು.
Moral
ಕೊಟ್ಟ ಮಾತನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೌರವ ನೀಡುವುದು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ತರುತ್ತದೆ.
