ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ರಮೇಶ್ ಎಂಬ ರೈತ ಮತ್ತು ಅವನ ಪತ್ನಿ ಸುಮಾ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ರೋಹನ್ ಎಂಬ ಮಗನಿದ್ದನು. ರಮೇಶ್ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಚಿನ್ನವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿದ್ದನು. ಆದರೆ ರಮೇಶನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಿಂತೆಯಿತ್ತು. ತನ್ನ ಮಗ ರೋಹನ್ ಕೇವಲ ಈ ಹಣವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹೊಂದಿದ್ದರೆ ಸಾಕಾ? ಅಥವಾ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅವನು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆಯೇ?
ಒಂದು ದಿನ ರಮೇಶ್ ರೋಹನ್ಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, 'ಇದನ್ನು ನಿನ್ನ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೋ,' ಎಂದನು. ರೋಹನ್ ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರೂ, ತನ್ನ ಸಮಯವನ್ನು ಕೇವಲ ಆಟವಾಡಲು ಅಥವಾ ಹಣ ಖರ್ಚು ಮಾಡಲು ಬಳಸಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಅವನು ಓದುವ ಮತ್ತು ಹೊಸ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕಲಿಯುವಲ್ಲಿ ಸಮಯವನ್ನು ಕಳೆದನು.
ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿತು. ಬೆಳೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಒಣಗಿಹೋದವು, ಜನರೆಲ್ಲರೂ ಕಂಗಾಲಾದರು. ರಮೇಶನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಬೇಸರವಾಯಿತು. ಆಗ ರೋಹನ್ ಮುಂದೆ ಬಂದನು. ತಾನು ಕಲಿತ ನೀರಾವರಿ ಮತ್ತು ಕೃಷಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಳಸಿ, ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದನು. ರೋಹನ್ನ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರಿಗೆ ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು.
ಗ್ರಾಮಸ್ಥರ ಮುಖದಲ್ಲಿನ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಕಂಡ ರಮೇಶನಿಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ಚಿನ್ನವು ಬರಗಾಲದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಾಯ შეიძლება, ಆದರೆ ರೋಹನ್ ಕಲಿತ ಜ್ಞಾನ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಉಪಯುಕ್ತವಾಯಿತು. ತನ್ನ ಮಗ ಜ್ಞಾನಿಯಾಗುವುದು ಇಡೀ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಸಂತೋಷ ತರುತ್ತದೆ ಎಂದು ರಮೇಶ್ ಅರಿತುಕೊಂಡನು.
