ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാധവൻ എന്ന കർഷകനും ഭാര്യ ലക്ഷ്മിയും അവരുടെ മകൻ രാഹുലും താമസിച്ചിരുന്നു. മാധവൻ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്ത് ധാരാളം കൃഷിയിടങ്ങളും സ്വർണ്ണവും സമ്പാദിച്ചിരുന്നു. എങ്കിലും മാധവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ മകൻ രാഹുൽ ഈ സമ്പത്ത് മാത്രം വെച്ച് ജീവിച്ചാൽ മതിയോ, അതോ ജീവിതത്തിന് ആവശ്യമായ അറിവ് അവൻ നേടിയോ?
ഒരിക്കൽ മാധവൻ രാഹുലിന് ഒരു പെട്ടി നിറയെ സ്വർണ്ണനാണയങ്ങൾ നൽകി. 'ഇത് നിന്റെ ഭാവിക്ക് വേണ്ടി ഉപയോഗിക്കുക,' അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. എന്നാൽ രാഹുൽ ആ സ്വർണ്ണം കൊണ്ട് ആഡംബരങ്ങൾക്കായി ചെലവഴിച്ചില്ല. പകരം, അവൻ പുതിയ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കാനും അറിവ് നേടാനുമാണ് സമയം ചിലവഴിച്ചത്.
കുറച്ചു വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, ആ ഗ്രാമത്തിൽ കഠിനമായ ഒരു വരൾച്ച ഉണ്ടായി. കൃഷികളെല്ലാം നശിച്ചുപോയി, ഗ്രാമവാസികൾ വലിയ വിഷമത്തിലായി. മാധവനും വലിയ ദുഃഖിതനായി. എന്നാൽ ആ സമയത്ത് രാഹുൽ മുന്നോട്ടുവന്നു. താൻ പഠിച്ച ജലസംരക്ഷണ രീതികളും കൃഷിരീതികളും ഉപയോഗിച്ച് ഗ്രാമവാസികളെ സഹായിക്കാൻ അവൻ തയ്യാറായി. രാഹുലിന്റെ ബുദ്ധിശക്തിയും അറിവും കൊണ്ട് ഗ്രാമം ആ വരൾച്ചയെ അതിജീവിച്ചു.
ഗ്രാമവാസികളുടെ മുഖത്തെ സന്തോഷം കണ്ടപ്പോൾ മാധവന് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി. സ്വർണ്ണം എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും നഷ്ടപ്പെട്ടേക്കാം, എന്നാൽ രാഹുൽ നേടിയ അറിവ് എല്ലാവർക്കും ഉപകാരപ്രദമാണ്. തന്റെ മകൻ അറിവുള്ളവനായി വളരുന്നത് കാണുന്നതാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷം എന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
