ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற விவசாயி தன் மனைவி நிலாவுடன் வசித்து வந்தான். அவர்களுக்குத் தம்பி என்ற ஒரு மகன் இருந்தான். மாறன் மிகவும் கடினமாக உழைத்து நிறைய நிலங்களையும், மாடுகளையும், தங்கத்தையும் சேர்த்து வைத்திருந்தான். ஆனால், மாறன் எப்போதும் ஒரு விஷயத்திற்காகக் கவலைப்பட்டான். தன் மகன் தம்பி, தனக்குக் கிடைத்த பணத்தையும் சொத்தையும் மட்டும் வைத்துக்கொண்டு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறானா? அல்லது வாழ்க்கைக்குத் தேவையான அறிவைப் பெற்றுள்ளானா?
ஒருமுறை, மாறன் தம்பிக்கு ஒரு பெரிய பெட்டியில் நிறைய தங்கக் காசுகளைக் கொடுத்து, 'தம்பி, இதை வைத்துக்கொண்டு நீ உன் வாழ்க்கையைத் தொடங்கு' என்று சொன்னான். தம்பி அந்தத் தங்கத்தைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான், ஆனால் அவனது கண்களில் ஒருவிதத் தயக்கம் இருந்தது. சில மாதங்கள் கழித்து, ஒரு பெரும் வெள்ளத்தால் மாறனின் நிலங்கள் சேதமடைந்தன. மாறன் மிகுந்த கவலையில் இருந்தான். அப்போது தம்பி, தான் கற்ற கல்வியைப் பயன்படுத்தி, புதிய நீர் மேலாண்மை முறைகளைப் பற்றியும், பயிர்களைப் பாதுகாக்கும் முறைகளைப் பற்றியும் ஊர் மக்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தான். தம்பியின் அறிவுக்கூர்மையைக் கண்டு ஊரே வியந்து போனது.
அப்போதுதான் மாறன் உணர்ந்தான். தம்பி வைத்திருந்த தங்கம் ஒருநாள் தீர்ந்துபோயிருக்கலாம், ஆனால் அவன் கற்ற அறிவு என்றும் அழியாதது. தம்பியின் அறிவாற்றல் ஊர் மக்களுக்குப் பயனுள்ளதாக இருந்ததைக் கண்டு, மாறன் தன் மகனைப் பார்த்துப் பெருமையுடன் சிரித்தான். தன் மகன் அறிவாளியாக இருப்பதே உலகிற்குப் பெரும் மகிழ்ச்சி என்பதை அவன் அன்று உணர்ந்தான்.
