ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಧವ ಎಂಬ ರೈತ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಬಡವನಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವನಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಗುಣವಿತ್ತು, ಅದುವೇ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ. ಒಂದು ದಿನ ಅವನು ತನ್ನ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಮಣ್ಣಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅದನ್ನು ತೆರೆದು ನೋಡಿದಾಗ ಅದರಲ್ಲಿ ಬಂಗಾರದ ನಾಣ್ಯಗಳಿದ್ದವು. ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಶ್ರೀಮಂತನಾದ ರಾಘವನವರದ್ದು ಎಂದು ಮಾಧವನಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು.
ಆ ಬಂಗಾರದಿಂದ ತನ್ನ ಬಡತನವನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸಬಹುದು ಎಂದು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮಾಧವನಿಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಆದರೆ, 'ಬೇರೆಯವರ ಆಸ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಆಸೆ ಪಡುವುದು ತಪ್ಪು' ಎಂದು ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಹೇಳಿತು. ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನು ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ರಾಘವನವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದನು. ಮಾಧವನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ಕಂಡು ರಾಘವನವರು ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು ಮತ್ತು ಅವನಿಗೆ ಬಹುಮಾನವಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯನ್ನು ನೀಡಿದರು.
ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದವು. ಮಾಧವನು ತನ್ನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿಂದ ಉತ್ತಮ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದನು. ಅವನ ಮಗ ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಗುಣಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಬೆಳೆದನು. ಮಾಧವನು ಗಳಿಸಿದ ಸಂಪತ್ತು ಕೇವಲ ಹಣವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅವನು ಗಳಿಸಿದ ಗೌರವವಾಗಿತ್ತು. ಮಾಧವನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯೇ ಅರ್ಜುನನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಭದ್ರವಾದ ಅಡಿಪಾಯವಾಯಿತು. ತಂದೆಯ ಸತ್ಕರ್ಮಗಳು ಮಗನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸುಖ ಮತ್ತು ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ತಂದವು.
