ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಯಾಮ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಅವನ ತಂದೆ ರವಿ ಎಂಬ ಕಟ್ಟಿಗೆ ಕಡಿಯುವವನು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ರವಿ ಬಹಳ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಒಂದು ದಿನ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ ರವಿಗೆ ಒಂದು ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅದನ್ನು ಮನೆಗೆ ತಂದಾಗ ಸ್ಯಾಮ್ ಖುಷಿಯಿಂದ, 'ಅಪ್ಪಾ, ಇದರಿಂದ ನಾವು ತುಂಬಾ ಆಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಕೊಳ್ಳಬಹುದು!' ಎಂದನು. ಆದರೆ ರವಿ ಗಂಭೀರವಾಗಿದ್ದನು. 'ಸ್ಯಾಮ್, ಇದು ನಮ್ಮದಲ್ಲ, ಯಾರೋ ಇದನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿರಬಹುದು,' ಎಂದರು.
ಮರುದಿನ, ತನ್ನ ಹಣದ ಚೀಲ ಕಳೆದುಹೋದ ಕಾರಣ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧನು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಳುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಿದ್ದನು. ತನಗೆ ಸಿಕ್ಕ ನಾಣ್ಯ ಆ ವೃದ್ಧನದ್ದು ಎಂದು ರವಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ರವಿಯ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, 'ಇದನ್ನು ನಾನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ?' ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆ ಬಂದಿತು. ಆದರೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ನಡುಗಿತು. 'ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡುವುದು ನನ್ನ ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ದಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ' ಎಂದು ಅವನ ಅಂತಃಕರಣ ಎಚ್ಚರಿಸಿತು. ರವಿ ಆ ವೃದ್ಧನಿಗೆ ಹಣವನ್ನು ಮರಳಿಸಿದನು. ವೃದ್ಧನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ರವಿಯನ್ನು ಹರಸಿದನು. ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯೇ ನಿಜವಾದ ನೆಮ್ಮದಿ ಎಂದು ಸ್ಯಾಮ್ ಅಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡನು.
