ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற சிறுவனும் அவனது தந்தை ரவி என்ற மரம் வெட்டியும் வாழ்ந்து வந்தனர். ரவி மிகவும் நேர்மையானவர். ஒரு நாள், காட்டில் மரம் வெட்டிக் கொண்டிருக்கும்போது, ரவிக்கு ஒரு பழைய தங்கக் காசு கிடைத்தது. அதை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டிற்கு வந்த ரவி, அதைச் சோமுவிடம் காட்டினார். 'அப்பா, இதை வைத்து நாம் நிறைய பொம்மைகள் வாங்கலாம்!' என்று சோமு மகிழ்ச்சியில் துள்ளினான். ஆனால் ரவி அமைதியாக இருந்தார். 'சோமு, இது நமக்கானது அல்ல. இது யாருடையதோ, அவர்கள் தேடிக்கொண்டிருப்பார்கள்' என்றார்.
அடுத்த நாள், கிராமத்துத் தலைவர் ஒருவருடன் ஒரு முதியவர் வருவிப்பார். அவர் தன் காணாமல் போன பணப்பையைத் தேடி அழுதுகொண்டிருந்தார். ரவிக்குத் தெரியும், அந்தப் பை அவர் கண்டெடுத்த காசுதான் என்று. ரவிக்குத் தெரியாமல் ஒரு நிமிடம் மனம் தடுமாறியது, 'இதைச் சொன்னால் நமக்கு என்ன கிடைக்கும்?' என்று. ஆனால் அடுத்த நொடியே, 'இதைச் செய்யக்கூடாது, இது தவறு, இது நம் அழிவுக்குக் காரணமாகிவிடும்' என்று அவர் உள்ளம் எச்சரித்தது. ரவி அந்தப் பணப்பையைத் தலைவரிடம் ஒப்படைத்தார். அந்த முதியவர் மகிழ்ச்சியில் ரவிக்கு ஒரு சிறிய பரிசு வழங்கினார். சோமு தன் தந்தையைப் பார்த்துப் பெருமிதம் கொண்டான். நேர்மையாக நடப்பது மட்டுமே உண்மையான நிம்மதியைத் தரும் என்பதை சோமு அன்று புரிந்துகொண்டான்.
