ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಮತ್ತು ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದರು. ಅಜಯ್ ತುಂಬಾ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದವನಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ವಿಕ್ರಮ್ ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಕ್ಕೂ ಸಿಟ್ಟುಗೊಳ್ಳುವವನಾಗಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ಹಬ್ಬದ ಸಿದ್ಧತೆಗಳ ನಡುವೆ, ವಿಕ್ರಮ್ ಅಜಯ್ನ ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಅರಿಯದೇ ಹರಿದು ಹಾಕಿದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳುವ ಬದಲು, "ಅದು ತಪ್ಪaling accident, ನೀನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ!" ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದನು.
ಅಜಯ್ಗೆ ಬೇಸರವಾಯಿತು, ಆದರೆ ಅವನು ವಿಕ್ರಮ್ ಮೇಲೆ ಸಿಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ, "ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಅದು ಆಗಬಾರದ ತಪ್ಪಾಗಿದೆ" ಎಂದು ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು. ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಕೋಪದಿಂದಾಗಿ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರಿಗೆ ತೊಂದರೆ ನೀಡಿದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಿದರು. ಆದರೆ ಅಜಯ್ನ ತಾಳ್ಮೆ ಮತ್ತು ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣವನ್ನು ಕಂಡು ಹಳ್ಳಿಯವರೆಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದರು. ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದರೂ, ಅಜಯ್ನ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಮೆಚ್ಚಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ವಿಕ್ರಮ್ನ ಕೋಪ ಕ್ಷಣಿಕವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅಜಯ್ನ ಸಹನೆ ಅವನಿಗೆ ಶಾಶ್ವತವಾದ ಗೌರವ ತಂದುಕೊಟ್ಟಿತು.
