ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಮತ್ತು ರವಿ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದರು. ಅಜಯ್ ತುಂಬಾ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದವನು, ರವಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದ ಇರುವವನು. ಒಂದು ದಿನ ಹಬ್ಬದ ಸಿದ್ಧತೆಗಳ ನಡುವೆ, ರವಿ ಅಜಯ್ನನ್ನು ನೋಡಿ, 'ನೀನು ತುಂಬಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ, ನಿನಗೆ ಇದು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ!' ಎಂದು ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿದನು. ಅಜಯ್ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೋವಾದರೂ, ಏನೂ ಮಾತನಾಡದೆ ನಗುತ್ತಾ ಕೆಲಸ ಮುಂದುವರಿಸಿದನು.
ಮರುದಿನ ಅಜಯ್ ಅಲ್ಲಿಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ, ರವಿ ಇತರ ಸ್ನೇಹಿತರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, 'ಅಜಯ್ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸೋಮಾರಿ, ಅವನಿಂದ ಏನೂ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಹೇಳಿದನು. ಈ ವಿಷಯ ಅಜಯ್ಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಮುಂದೆ ತನ್ನ ಗೌರವ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅಜಯ್ ತುಂಬಾ ಬೇಸರಿಸಿಕೊಂಡನು. ಅವರ ನಡುವಿನ ಸ್ನೇಹದಲ್ಲಿ ಬಿರುಕು ಮೂಡಿತು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಷ್ಟದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಾಗ ಅಜಯ್ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದನು. ಅಜಯ್ನ ನಿಜವಾದ ಗುಣವನ್ನು ಕಂಡ ರವಿಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ಒಬ್ಬರ ಮುಂದೆ ಹೇಳಲಾಗದ ಮಾತನ್ನು ಅವರು ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ಹೇಳುವುದು ಎಷ್ಟು ತಪ್ಪು ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ರವಿ ಅಜಯ್ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದನು, ಅಜಯ್ ಅವನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿದನು.
