ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். கதிர் எப்போதும் அமைதியானவன், மாறன் சற்று துறுதுறுப்பானவன். ஒரு நாள், கிராமத்துத் திருவிழாவிற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தபோது, மாறன் கதிரைப் பார்த்து, 'நீ ஏன் இவ்வளவு மெதுவாக வேலை செய்கிறாய்? உன்னால் சரியாகச் செய்யவே முடியாது போலிருக்கிறது!' என்று கேலியாகச் சொன்னான். கதிர் வருத்தப்பட்டாலும், அவன் முன்னால் எதுவும் சொல்லாமல் புன்னகையோடு கடந்து சென்றான்.
மறுநாள், கதிர் அங்கு இல்லாதபோது, மாறன் மற்ற நண்பர்களிடம், 'கதிர் உண்மையில் திறமையற்றவன், அவன் எதற்கும் உதவமாட்டான்' என்று ரகசியமாகப் பேசினான். இந்த விஷயம் கதிரின் காதில் விழுந்தது. கதிர் மிகுந்த மனவேதனை அடைந்தான். அவனது நண்பர்களிடையே அவனது மதிப்பு குறைந்துவிட்டது போல அவனுக்குத் தோன்றியது. மாறன் செய்த அந்த ஒரு சிறிய பேச்சு, அவர்களின் பல வருட நட்பில் விரிசலை ஏற்படுத்தியது.
சில நாட்கள் கழித்து, ஒரு முக்கியமான வேலையின் போது கதிர் ஒரு பெரிய உதவியைச் செய்தான். அப்போதுதான் மாறனுக்குத் தன் தவறு புரிந்தது. ஒருவரை அவர் முன்னால் சொல்லத் தவறிய குறையை, அவர் இல்லாதபோது சொல்லியது எவ்வளவு பெரிய தவறு என்பதை அவன் உணர்ந்தான். மாறன் கதிரிடம் மன்னிப்பு கேட்டான். கதிர் அவனை மன்னித்துக்கொண்டான், ஆனால் அந்தப் பழைய கசப்புணர்வு மாறன் மனதில் ஒரு பாடமாகவே இருந்தது.
