ಸತ್ಯದ ಕನ್ನಡಿ

ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಇತರರ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವುದರಲ್ಲಿ ಅವನು ತುಂಬಾ ಚಾಣಾಕ್ಷನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ಗೆಳೆಯ ರೋಹನ್ ಮನೆಗೆಲಸವನ್ನು ತಡವಾಗಿ ಮುಗಿಸಿದರೆ, 'ರೋಹನ್ ತುಂಬಾ ಸೋಮಾರಿ' ಎಂದು ಅರ್ಜುನ್ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಮೀರಾ ಅಚಾತುರ್ಯದಿಂದ ನೀರನ್ನು ಚೆಲ್ಲಿದರೆ, 'ಮೀರಾಳಿಗೆ ಏನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಲೇವಡಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ಅರ್ಜುನ್‌ನ ಅಜ್ಜ ಅವನನ್ನು ಕರೆದು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕನ್ನಡಿಯನ್ನೇ ನೀಡಿದರು. 'ಅರ್ಜುನ್, ನೀನು ಬೇರೆಯವರ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುವ ಮೊದಲು, ಈ ಕನ್ನಡಿಯ ಮೂಲಕ ನಿನ್ನನ್ನು ನೀನೇ ನೋಡು,' ಎಂದರು ಅಜ್ಜ. ಅರ್ಜುನ್ ನಗುತ್ತಾ, 'ಅಜ್ಜಾ, ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಅಜ್ಜ ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೇಳಿದರು, 'ನೀನು ಇತರರನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ಅವರ ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕಾಣುತ್ತೀಯಾ. ಆದರೆ ಅದೇ ರೀತಿ ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ, ನಿನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಇತರರನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುವ ಗುಣದಂತಹ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪುಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ. ನಾವು ಇತರರ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವಷ್ಟೇ ಶ್ರಮವನ್ನು ನಮ್ಮ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಾಕಿಕೊಂಡರೆ, ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕೆಟ್ಟದ್ದක් ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.' ಅರ್ಜುನ್ ಮೌನವಾದನು. ತಾನು ಇತರರನ್ನು ಟೀಕಿಸುವಾಗ ತಾನು ಎಷ್ಟು ತಪ್ಪು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಮರುದಿನ ರೋಹನ್ ತಡವಾಗಿ ಬಂದಾಗ ಅರ್ಜುನ್ ಅವನನ್ನು ಚುಡಾಯಿಸದೆ, 'ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ರೋಹನ್, ನಾವು ಈಗಲೇ ಶುರು ಮಾಡೋಣ' ಎಂದನು. ಮೀರಾ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುವಾಗ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುವ ಬದಲು, ಅವಳಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿದನು. ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ಎಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.