கண்ணாடிப் பிழைகள்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கவின் மற்றவர்களின் குறைகளைச் சுட்டிக்காட்டுவதில் மிகவும் வல்லவன். அவனது நண்பன் முகிலன் விளையாட்டில் சற்றுத் தாமதமாக வந்தால், 'முகிலன் எப்போதும் சோம்பேறி, நேரத்தைக் கடைபிடிக்காதவன்' என்று கவின் ஊரையே சொல்லுவான். அதேபோல், அவனது பக்கத்து வீட்டுப் பெண் நிலா, ஓவியம் வரவில்லை என்றால், 'நிலாவிற்குச் சுத்தமாகத் தெரியாது' என்று கிண்டல் செய்வான். ஒருநாள், கவினின் தாத்தா அவனிடம் ஒரு பழைய கண்ணாடித் துண்டைக் கொடுத்தார். 'கவின், இதைப் பார்த்து மற்றவர்களைப் பற்றிச் சொல்வதற்கு முன், இதில் உன் முகத்தைப் பார்' என்றார். கவின் சிரித்துக்கொண்டே, 'தாத்தா, இதில் என்ன தவறு இருக்கிறது?' என்று கேட்டான். தாத்தா மென்மையாகச் சொன்னார், 'இந்தக் கண்ணாடியில் ஒரு சிறிய கீறல் இருக்கிறது. நீ மற்றவர்களின் குறையைத் தேடும்போது, அந்தத் தடையைத் தான் பார்க்கிறாய். ஆனால், அதே கண்ணாடியை நீ உன்னைப் பார்க்கப் பயன்படுத்தினால், உன்னுடைய கோபம், மற்றவர்களைக் கேலி செய்யும் குணம் போன்ற பெரிய குறைகள் தெரியுமா?' என்று கேட்டார். கவின் யோசித்தான். தான் மற்றவர்களைக் குறை சொல்லும்போது, தன் உள்ளத்தில் எவ்வளவு கசப்பு இருக்கிறது என்பதை உணர்ந்தான். அடுத்த நாள், முகிலன் தாமதமாக வந்தபோது கவின் அவனைத் திட்டவில்லை; மாறாக, 'பரவாயில்லை முகிலன், நாளைக்கு நேரத்திற்கு வர முயற்சி செய்' என்று அன்பாகச் சொன்னான். நிலாவின் ஓவியத்தைப் பார்த்து, 'அடுத்த முறை இன்னும் அழகாக வரட்டும் நிலா' என்று ஊக்கப்படுத்தினான். கவின் தன் குறைகளைத் திருத்தத் தொடங்கியதும், கிராமமே அவனைக் காதலித்தது.