സത്യത്തിന്റെ കണ്ണാടി

ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ തെറ്റുകൾ കണ്ടുപിടിക്കുന്നതിൽ അവൻ വലിയ മിടുക്കനായിരുന്നു. അവന്റെ കൂട്ടുകാരൻ രാഹുൽ പാഠഭാഗങ്ങൾ സാവധാനം തീർത്താൽ, 'രാഹുൽ വലിയ മടിയനാണ്' എന്ന് അർജുൻ എല്ലാവരോടും പറയും. മീര അറിയാതെ വെള്ളം വീഴ്ത്തിയാൽ, 'മീരയ്ക്ക് ഒന്നിനും ഒരു ശ്രദ്ധയില്ല' എന്ന് അവൻ പരിഹസിക്കും. ഒരു ദിവസം അർജുന്റെ വല്യപ്പൻ അവനെ അടുത്തുവിളിച്ചു ഒരു ചെറിയ കണ്ണാടി നൽകി. 'അർജുൻ, മറ്റുള്ളവരുടെ കുറ്റങ്ങൾ പറയുന്നതിന് മുൻപ് ഈ കണ്ണാടിയിൽ നിന്റെ മുഖം നോക്കുക,' വല്യപ്പൻ പറഞ്ഞു. അർജുൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു, 'എന്തിനാ വല്യപ്പപ്പൻ, ഞാൻ എന്നെ നോക്കണത്?' വല്യപ്പൻ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു, 'നീ മറ്റുള്ളവരെ നോക്കുമ്പോൾ അവരുടെ ചെറിയ തെറ്റുകൾ മാത്രമേ കാണുന്നുള്ളൂ. എന്നാൽ ഇതേ ഗൗരവത്തിൽ നീ നിന്നെത്തന്നെ നോക്കിയാൽ, നിന്റെ ഉള്ളിലെ ദേഷ്യവും പരിഹാസവും പോലുള്ള വലിയ തെറ്റുകൾ കാണാൻ സാധിക്കും. മറ്റുള്ളവരുടെ കുറവുകൾ നോക്കുന്ന അതേ ശ്രദ്ധയോടെ നമ്മൾ നമ്മുടെ കുറവുകൾ നോക്കിയാൽ ഈ ലോകത്ത് ഒരു തിന്മയും ഉണ്ടാവില്ല.' അർജുൻ ആലോചിച്ചു പോയി. താൻ മറ്റുള്ളവരെ കളിയാക്കുമ്പോൾ താൻ എത്രത്തോളം മോശമായാണ് പെരുമാറുന്നത് എന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അടുത്ത ദിവസം രാഹുൽ വൈകിയെത്തിയപ്പോൾ അർജുൻ അവനെ കളിയാക്കിയില്ല, പകരം 'സാരമില്ല രാഹുൽ, നമുക്ക് തുടങ്ങാം' എന്ന് പറഞ്ഞു. മീരയുടെ ചിത്രത്തെ പരിഹസിക്കുന്നതിന് പകരം അവൾക്ക് ധൈര്യം നൽകി. അർജുൻ സ്വന്തം സ്വഭാവം നന്നാക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാവർക്കും അവനെ പ്രിയപ്പെട്ടവനായി മാറി.