ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ಒಬ್ಬ ಶಿಲ್ಪಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಕಲಾಪ್ರೇಮಿ ಮತ್ತು ದಯಾಳು. ಒಮ್ಮೆ ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ರಾಜನು ವಿಕ್ರಮ್ನನ್ನು ಕರೆದು, 'ನನ್ನ ಅರಮನೆಗಾಗಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ಶಿಲ್ಪಗಳನ್ನು ಕೆತ್ತಿ, ಬದಲಾಗಿ ನಿನಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ಆ ಚಿನ್ನವನ್ನು ಬಳಸಿ ಶ್ರೀಮಂತ ಜೀವನ ನಡೆಸಬಹುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದನು.
ಆದರೆ, ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಜನರ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಹಳ್ಳಿಯ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಶಾಲೆ ಇಲ್ಲ ಮತ್ತು ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಕುಡಿಯಲು ಶುದ್ಧ ನೀರಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ತನ್ನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ವ್ಯಯಿಸುವ ಬದಲು, ತನ್ನ ಕಲೆಯ ಮೂಲಕ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಉಪಯುಕ್ತವಾಗಬೇಕೆಂದು ಅವನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಅವನು ತನ್ನ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಬಳಸಿ ಒಂದು ಶಾಲೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಒಂದು ಕೆರೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು.
ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದವು. ವಿಕ್ರಮ್ ವಯಸ್ಸಾದಂತೆ ಅವನ ಶಕ್ತಿ ಕುಂದಿತು, ಅವನ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಸಂಪತ್ತು ಕೂಡ ಮುಗಿದುಹೋಯಿತು. ಆದರೆ, ಅವನು ಕಟ್ಟಿದ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಓದುತ್ತಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಜನರು ನೀರು ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ವಿಕ್ರಮ್ನ ಈ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವೆ ಅವನ ಹೆಸರನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪಸರಿಸಿತು. ವಿಕ್ರಮ್ ಮರಣ ಹೊಂದಿದ ಮೇಲೂ, ಅವನ ಕೀರ್ತಿಯು ಜನರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಜೀವಂತವಾಗಿತ್ತು. ದೇಹವು ಇಲ್ಲವಾದರೂ, ಅವನ ಕೀರ್ತಿಯು ಅಳಿಯದೆ ಉಳಿಯಿತು.
