ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാധവൻ എന്നൊരു മരപ്പണിക്കാരൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. വളരെ മിടുക്കനായ ഒരു കലാകാരനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ഒരു ദിവസം ഗ്രാമത്തിലെ വലിയ പ്രഭു മാധവനെ വിളിച്ച് പറഞ്ഞു, 'എന്റെ കൊട്ടാരത്തിന് വേണ്ടി മനോഹരമായ ശില്പങ്ങൾ നിർമ്മിക്കൂ, പകരം നിനക്ക് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ സുഖമായി ജീവിക്കാൻ ആവശ്യമായ സ്വർണ്ണം ഞാൻ നൽകാം.'
മാധവൻ ആ സ്വർണ്ണം കൊണ്ട് വലിയൊരു കൊട്ടാരം പണിയുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു. എന്നാൽ, തന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ കുട്ടികൾക്ക് പഠിക്കാൻ സ്ഥലമില്ലാത്തതും, ദരിദ്രർക്ക് സഹായം ആവശ്യമുള്ളതും അദ്ദേഹം കണ്ടു. തന്റെ ശരീരത്തിനും സുഖസൗകര്യങ്ങൾക്കുമായി മാത്രം ജീവിക്കുന്നതിനേക്കാൾ, മറ്റുള്ളവർക്കായി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണമെന്ന് അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചു. അദ്ദേഹം തന്റെ കഴിവും സമ്പത്തും ഉപയോഗിച്ച് ഗ്രാമത്തിൽ ഒരു വിദ്യാലയവും കുളവും നിർമ്മിച്ചു.
കാലം കടന്നുപോയി. മാധവൻ പ്രായം ചെന്ന് തളർന്നുപോയി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ കരുത്ത് നഷ്ടപ്പെട്ടു, സമ്പത്തും കുറഞ്ഞു. എന്നാൽ, അദ്ദേഹം പണിത വിദ്യാലയവും അദ്ദേഹം ചെയ്ത നന്മകളും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് ലോകമെങ്ങും എത്തിച്ചു. മാധവൻ ഈ ലോകത്തോട് വിടപറഞ്ഞെങ്കിലും, അദ്ദേഹം ചെയ്ത നല്ല കാര്യങ്ങളിലൂടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രശസ്തി എന്നും നിലനിന്നു. ശരീരം നശിച്ചാലും നന്മയുടെ ഓർമ്മകൾ നിലനിൽക്കും എന്ന് അദ്ദേഹം തെളിയിച്ചു.
