ಪರಹಿತದ ಹಾದಿ

ಪರ್ವತದ ತಪ್ಪಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಸುಂದರ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಕವಿ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದವನು. ಒಂದು ದಿನ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಕವಿಯ ಬಳಿಗೆ ಅವನ ಗೆಳೆಯ ರೋಹನ್ ಬಂದನು. ರೋಹನ್ ತುಂಬಾ ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನ ತಮಾಷೆಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇತರರಿಗೆ ನೋವು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದವು. ರೋಹನ್ ಕವಿಯ ಕೈಗೆ ಒಂದು ಚೂಪಾದ ಕಲ್ಲನ್ನು ನೀಡಿ, 'ಇದರೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡು!' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೋದನು. ಕವಿ ಅದನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಾಗ ಕಲ್ಲಿನ ಚೂಪಾದ ಭಾಗವು ಅವನ ಕೈಗೆ ಸಣ್ಣ ಗಾಯ ಮಾಡಿತು. ಆದರೆ ಕವಿ ಕಿರುಚಲಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಸಿಟ್ಟಾಗಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ರೋಹನ್ ಬಂದಾಗ ಕವಿಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನೋವು ಕಾಣಿಸಿತು. 'ಕವಿ, ನಿನಗೆ ಏನಾಯಿತು? ನೀನು ನೋವಿನಲ್ಲಿದ್ದೀಯಾ?' ಎಂದು ರೋಹನ್ ಕೇಳಿದನು. ಕವಿ ನಗುಮುಖದಿಂದ, 'ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನೋವಾಗುತ್ತಿದೆ ರೋಹನ್, ಆದರೆ ನನ್ನ ಈ ನೋವು ನಿನ್ನ ಮೇಲಿಗಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಬೇರೆಯವರ ಮೇಲಿಗಾಗಲಿ ಸಿಟ್ಟಾಗಿ ಬದಲಾಗಬಾರದು ಎಂದು ನಾನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ನೋವನ್ನು ನಾನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ, ಆದರೆ ನನ್ನಿಂದ ಯಾರಿಗೂ ತೊಂದರೆಯಾಗಬಾರದು,' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಕವಿಯ ಮಾತು ಕೇಳಿ ರೋಹನ್ ತಾನು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಟ್ಟನು. ಅಂದಿನಿಂದ ರೋಹನ್ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕಾಣತೊಡಗಿದನು.