அன்பின் வலிமை

ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வாழ்ந்து வந்தான். கதிரின் தாத்தா ஒரு முதியவர், ஆனால் மிகவும் அமைதியானவர். ஒரு நாள், கதிர் ஒரு பெரிய மரத்தின் அடியில் அமர்ந்து தவம் செய்வது போல நடித்தான். அப்போது கதிரின் நண்பன் மாறன் அங்கு வந்தான். மாறன் மிகவும் சுட்டியானவன், ஆனால் மற்றவர்களைத் துன்புறுத்தி விளையாடுவது அவனுக்குப் பிடிக்கும். மாறன் கதிரின் கையில் ஒரு சிறிய கல்லை வைத்து, 'இந்தக் கல்லை வைத்து விளையாடு, இது உனக்குத் துணையாக இருக்கும்' என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றான். ஆனால் அந்த கல் மிகவும் கூர்மையாக இருந்தது. கதிர் அந்த வலியைத் தாங்கிக்கொண்டு அமைதியாக இருந்தான். சிறிது நேரம் கழித்து, மாறன் மீண்டும் வந்தான். கதிர் தன் கையில் இருந்த காயத்தைக் காட்டவில்லை. மாறன் கேட்டான், 'கதிர், உன் கையில் ஏதோ வலிப்பது போல் தெரிகிறதே, ஏன் சொல்லவில்லை?' கதிர் புன்னகையுடன் சொன்னான், 'என் வலி என்னைத் தாண்டிப் போய் உன்னையோ அல்லது வேறு யாரையாவது காயப்படுத்தக் கூடாது என்பதே என் எண்ணம். நான் படும் கஷ்டத்தை நான் பொறுத்துக் கொள்வேன், ஆனால் என் செயலால் யாருக்கும் துன்பம் தந்துவிட மாட்டேன்.' கதிரின் இந்தத் தெளிவான எண்ணத்தைக் கேட்ட மாறன் வெட்கித் தலைகுனிந்தான். தன் விளையாட்டினால் மற்றவர்கள் காயப்படுவதை அவன் உணர்ந்தான். அன்று முதல் மாறன் மற்றவர்களுக்குத் துன்பம் தராத ஒரு நல்ல நண்பனாக மாறினான்.