ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಆರ್ಯನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಮತ್ತು ದಯಾಳುವಾಗಿದ್ದನು. ಅದೇ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿದ್ದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯವನಂತೆ ನಟಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಗೌರವ ಕೊಡುವುದು, ಬಡವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದು ಎಂಬಂತೆ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಮ್ಮೆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೊಸ ಶಾಲೆ ಕಟ್ಟಲು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಯಿತು. ವಿಕ್ರಮ್ ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಬಂದು, 'ನಾನು ಈ ಶಾಲೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲಾ ಹಣವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರೆಲ್ಲಾ ಅವನನ್ನು ಹೊಗಳಿದರು. ಆದರೆ, ವಿಕ್ರಮ್ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೆಟ್ಟ ಆಲೋಚನೆ ಇತ್ತು. ಕಡಿಮೆ ಗುಣಮಟ್ಟದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಉಳಿದ ಹಣವನ್ನು ತನಗೇ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಅವನು ಯೋಜಿಸಿದ್ದನು.
ಆರ್ಯನ್ ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು ಇದ್ದರೂ, ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ದೈಹಿಕ ಚಲನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅಸಮಾಧಾನವಿತ್ತು. ಆರ್ಯನ್ ತನ್ನ ತಾತನಿಗೆ ಕೇಳಿದನು, 'ತಾತಾ, ವಿಕ್ರಮ್ ಅವರು ಒಳ್ಳೆಯವರಂತೆ ನಟಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವರ ಮುಖ ಯಾಕೆ ಅಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ?'
ತಾತ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, 'ಮಗನೇ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರುವ ವಂಚನೆಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡಲು ಒಳ್ಳೆಯವನಂತೆ ನಟಿಸಿದರೆ, ಅವನ ದೇಹದೊಳಗಿರುವ ಪಂಚಭೂತಗಳು ಕೂಡ ಆ ನಟನೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತವೆ. ಅವನ ಕಪಟತನ ಅವನ ದೇಹದ ಮೂಲಕವೇ ಹೊರಬರುತ್ತದೆ.'
ಕೊನೆಗೆ ವಿಕ್ರಮ್ ಮಾಡಿದ ಮೋಸ ಬಯಲಿಗೆ ಬಂದಿತು. ಜನರು ಅವನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದರು. ಹೊರಗಿನ ನಟನೆಗಿಂತ ಒಳಗಿನ ಶುದ್ಧತೆ ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ಆರ್ಯನ್ ಕಲಿತನು.
