ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் அன்பானவன். அதே கிராமத்தில் கதிர் என்ற ஒரு பெரியவர் இருந்தார். கதிர் ஊர் மக்களுக்குத் தெரியமாக மிகவும் நல்லவர் போலப் பாவனை செய்வார். எப்போதும் பெரியவர்களிடம் பணிவாகப் பேசுவார், ஏழைகளுக்குத் தானம் கொடுப்பதாகக் கூறுவார். ஆனால், உண்மையில் அவர் மிகவும் சுயநலமானவர்.
ஒருமுறை கிராமத்தில் ஒரு பெரிய திருவிழா நடந்தது. கதிர், 'நான் இந்தத் திருவிழாவிற்குத் தேவையான அனைத்துப் பொருட்களையும் தானமாகத் தருகிறேன்' என்று ஊர் முன்னிலையில் சபதம் எடுத்தார். எல்லாரும் அவரைப் புகழ்ந்தார்கள். ஆனால், அடுத்த நாள் அவர் கொடுத்த பொருட்கள் மிகவும் தரம் குறைந்தவையாகவும், அழுகிய நிலையில் இருப்பதாகவும் தெரியவந்தது. அவர் தனது பணத்தைச் சேமிக்க வேண்டும் என்பதற்காக, வெளியே நல்லவர் போல நடித்து, உள்ளுக்குள் மோசடி செய்தார்.
அப்போது மாறன் கவனித்தான். கதிரின் முகத்தில் ஒரு போலிப் புன்னகை இருந்தது. கதிர் தன் தவறை மறைக்க முயன்றாலும், அவனது கண்கள் மற்றும் உடல் மொழி அவனது உண்மையான எண்ணங்களை வெளிப்படுத்தின. மாறன் தன் தாத்தாவிடம் கேட்டான், 'தாத்தா, அவர் வெளியே நல்லவர் போலப் பேசுகிறார், ஆனால் அவர் செயல்கள் ஏன் இப்படி இருக்கிறது?'
தாத்தா சிரித்துக் கொண்டே சொன்னார், 'மாறா, ஒருவன் தன் மனதிற்குத் தெரியாமல் மற்றவர்களை ஏமாற்ற நினைத்தால், அவனது உடலிலுள்ள பஞ்சபூதங்கள் அவனைக் கண்டு ஏளனம் செய்யும். அவன் செய்யும் போலித்தனம் அவனது உடலிலேயே எதிரொலிக்கும்.'
கதிர் செய்த மோசடி ஊர் மக்களுக்குத் தெரியவந்தது. அவர் செய்த போலித்தனம் அவரைத் தனிமைப்படுத்தியது. மாறன் அன்று ஒரு முக்கியமான பாடத்தைக் கற்றான்: உண்மையான நற்பண்பு என்பது வெளியில் காட்டும் நடிப்பு அல்ல, அது உள்ளிருந்து வரும் தூய்மை.
