ಕಾರ್ತಿಕ್ ಮತ್ತು ಅವನ ಕೋಪದ ಬೆಂಕಿ

ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ತಿಕ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು; ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಗಳಿಗೂ ಅವನಿಗೆ ಬೇಗ ಕೋಪ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ, ಕಾರ್ತಿಕ್ ಬಹಳ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಮಾಡಿದ ಮಣ್ಣಿನ ಆಟಿಕೆಯನ್ನು ಅವನ ತಂಗಿ ಮೀರಾ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಮುರಿದುಹಾಕಿದಳು. ಕಾರ್ತಿಕ್ ಮುಖ ಕೆಂಪಾಯಿತು, ಕೋಪದಿಂದ ಅವನು ಒಂದು ಕಲ್ಲನ್ನು ಎತ್ತಿ ಮೀರಾಳ ಕಡೆಗೆ ಎಸೆಯಲು ಮುಂದಾದನು. ಮೀರಾ ಹೆದರಿ ಅಳತೊಡಗಿದಳು. ಆಗ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಅವನ ಅಜ್ಜ ಕಾರ್ತಿಕ್ ಕೈ ಹಿಡಿದು ತಡೆದರು. 'ಕಾರ್ತಿಕ್, ನೀನು ಆ ಕಲ್ಲನ್ನು ಎಸೆದರೆ ಮೀರಾಳಿಗೆ ಗಾಯವಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ನೀನು ಯಾರನ್ನೂ ನೋಯಿಸದಿದ್ದರೂ ಸಹ, ನಿನ್ನೊಳಗಿನ ಈ ಕೋಪವು ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನೇ ಸುಟ್ಟು ಹಾಕುವ ಬೆಂಕಿಯಂತಿದೆ. ಕೋಪವು ಎಂತಹ ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಎಂದರೆ, ಅದು ಇತರರನ್ನು ತಲುಪುವ ಮೊದಲೇ ನಿನ್ನನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸುತ್ತದೆ,' ಎಂದರು ಅಜ್ಜ. ಕಾರ್ತಿಕ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡನು. ಅವನು ಮೀರಾಳ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದನು. ಅಂದಿನಿಂದ, ಕೋಪ ಬಂದಾಗ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಉಸಿರಾಡಿ ಶಾಂತವಾಗಿರಲು ಅವನು ಕಲಿಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.