அன்பான கதிர் மற்றும் கோபத்தின் நிழல்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிறிய குறை இருந்தது; சிறு விஷயங்களுக்குக் கூட அவனுக்குக் கோபம் வரும். ஒரு நாள், கதிரின் தங்கை நிலா, அவன் மிகவும் கவனமாகச் செய்த ஒரு களிமண் பொம்மையை விளையாட்டாக உடைத்துவிட்டாள். கதிர் சட்டென்று முகத்தை சிவக்க வைத்துக்கொண்டு, நிலாவை நோக்கித் தரையில் இருந்த ஒரு கல்லைத் தூக்கி எறிய முயன்றான். நிலா பயந்து போய் அழத் தொடங்கினாள். அப்போது அங்கு வந்த அவனது தாத்தா, கதிரின் கையைப் பிடித்து மென்மையாகத் தடுத்தார். 'கதிர், நீ அந்த கல்லை நிலா மீது எறிந்திருந்தால் அவளுக்குக் காயம் ஏற்பட்டிருக்கலாம். ஆனால், நீ இப்போது காட்டும் இந்தத் தீய கோபம், உன் மனதிற்குள்ளேயே ஒரு நெருப்பைப் போல எரிகிறது. நீ யாரையும் காயப்படுத்தாவிட்டாலும், இந்தத் தீய உணர்வு உன்னையே அழித்துவிடும். கோபம் என்பது ஒரு எரிமலை போன்றது; அது வெடித்தால் மற்றவர்களை மட்டுமல்ல, உன்னையும் சேர்த்துச் சுட்டுவிடும்,' என்றார் தாத்தா. கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். நிலாவைப் பார்த்து மன்னிப்பு கேட்டான். அன்று முதல், கோபம் வரும்போது மூச்சை ஆழமாக இழுத்து விட்டு அமைதியாக இருக்கப் பழகினான்.