ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕರಿಕಾಲನ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು: ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಗಳಿಗೂ ಅತಿಯಾಗಿ ಕೋಪಗೊಳ್ಳುವುದು.
ಒಂದು ದಿನ, ಕರಿಕಾಲನು ತನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಮಾರನನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಮರಳಿನ ಮನೆ ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಮಾರನನು ಕರಿಕಾಲನ ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಗೋಪುರವನ್ನು ತട്ടിಬಿಟ್ಟನು. ತಕ್ಷಣವೇ ಕರಿಕಾಲನ ಮುಖ ಕೆಂಪಾಯಿತು. 'ನೀನು ಬೇಕಂತಲೇ ಮಾಡಿದೆ!' ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಾ, ಕೋಪದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕೈಗಳಿಂದ ಮರಳಿನ ಮನೆಯನ್ನು ಅಪ್ಪಳಿಸಿ ಧ್ವಂಸ ಮಾಡಿದನು. ಮಾರನನು ಬೇಸರದಿಂದ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದನು. ತನ್ನ ಕೋಪದಿಂದ ತನ್ನದೇ ಮನೆಯನ್ನು ತಾನು ನಾಶಮಾಡಿಕೊಂಡೆ ಎಂದು ತಿಳಿದಾಗ ಕರಿಕಾಲನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಸಂಕಟವಾಯಿತು.
ಅಂದು ಸಂಜೆ, ಅವನ ಅಜ್ಜ ಅವನನ್ನು ಕರೆದು ಒಂದು ಮಣ್ಣಿನ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ತಂದು ನೆಲಕ್ಕೆ ಜೋರಾಗಿ ಹೊಡೆಯಲು ಹೇಳಿದರು. ಕರಿಕಾಲನು ಹೊಡೆದಾಗ ಪಾತ್ರೆಯು ಒಡೆದು ಹೋಯಿತು. 'ಕರಿಕಾಲನ, ಕೋಪವು ಒಂದು ಶಕ್ತಿಯಂತೆ ಕಾಣಬಹುದು, ಆದರೆ ಅದು ನಿನ್ನನ್ನೇ ನಾಶಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ನೆಲಕ್ಕೆ ಹೊಡೆಯುವಾಗ ನಿನ್ನ ಕೈಗೆ ನೋವಾಗುವಂತೆ, ಕೋಪವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡರೆ ನಿನ್ನ ಜೀವನವೂ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ' ಎಂದು ಅಜ್ಜ ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು. ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತ ಕರಿಕಾಲನು ಇನ್ಮುಂದೆ ಕೋಪವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದಾಗಿ ಅಜ್ಜರಿಗೆ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟನು.
