ஒரு அழகான கிராமத்தில் கரிகாலன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது; அதுதான் சிறு விஷயங்களுக்குக் கூட கோபப்படுவது. கோபம் வந்தால் அவனால் எதையும் சரியாகச் செய்ய முடியாது.
ஒரு நாள், கரிகாலன் தன் நண்பன் மாறனுடன் சேர்ந்து ஒரு அழகான மணல் வீடு கட்டிக் கொண்டிருந்தான். இருவரும் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தனர். அப்போது எதிர்பாராதவிதமாக மாறன் கரிகாலன் கட்டிய கோபுரத்தின் ஒரு பகுதியைத் தட்டிவிட்டான். அடுத்த நொடியே கரிகாலன் முக சிவந்து, கத்தத் தொடங்கினான். 'நீ வேண்டுமென்றே செய்தாய்!' என்று கத்திக்கொண்டே, கோபத்தில் தன் கைகளால் மணல் வீட்டைத் தூக்கித் தள்ளினான். மணல் வீடு சிதறிப் போனது. மாறன் வருத்தத்துடன் அங்கிருந்து நகர்ந்து சென்றான். கரிகாலன் தன் கோபத்தால் மணல் வீட்டை அழித்துவிட்டதை உணர்ந்தபோது, அவனுக்குத் தனிமை மட்டுமே மிஞ்சியது.
அன்று மாலை, அவனது தாத்தா அவனிடம் ஒரு பாத்திரத்தைக் கொடுத்து, அதைத் தரையில் பலமாகத் தட்டச் சொன்னார். கரிகாலன் தட்டினான், பாத்திரம் சேதமடைந்தது. 'கரிகாலன், கோபம் என்பது ஒரு வலிமையான ஆயுதம் போலத் தெரியலாம், ஆனால் அது உன்னையே அழிக்கும். தரையைத் தட்டும் போது உன் கை எப்படிப் பாதிக்கப்படுகிறதோ, அதுபோல கோபத்தை வளர்த்துக் கொண்டால் உன் வாழ்க்கையும் சிதைந்துவிடும்' என்று தாத்தா மென்மையாகக் கூறினார். கரிகாலன் தன் தவறை உணர்ந்து, இனி கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்தப் போவதாகத் தாத்தாவிடம் உறுதியளித்தான்.
