ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കാരിക്കാലൻ എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ മിടുക്കനായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന് ഒരു വലിയ കുഴപ്പമുണ്ടായിരുന്നു; പെട്ടെന്ന് ദേഷ്യം വരുന്ന സ്വഭാവം. ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് പോലും അവൻ നിയന്ത്രണം വിloseയിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം, കാരിക്കാലനും അവന്റെ കൂട്ടുകാരൻ മാരായനും ചേർന്ന് മണലിൽ മനോഹരമായ ഒരു കൊട്ടാരം നിർമ്മിക്കുകയായിരുന്നു. അവർ വളരെ സന്തോഷത്തോടെ ജോലി ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. പെട്ടെന്ന്, അറിയാതെ മാരാൻ കൊട്ടാരത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗത്ത് തട്ടി. ഉടനെ കാരിക്കാലന്റെ മുഖം ചുവന്നു. 'നീ മനപ്പൂർവ്വം ചെയ്തതാണ്!' എന്ന് അലറിക്കൊണ്ട്, ദേഷ്യത്തിൽ അവൻ തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് ആ മണൽ കൊട്ടാരം തകർത്തു കളഞ്ഞു. മാരാൻ സങ്കടത്തോടെ അവിടെനിന്നും നടന്നുപോയി. താൻ ഉണ്ടാക്കിയ കൊട്ടാരം താൻ തന്നെ നശിപ്പിച്ചു എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയപ്പോൾ കാരിക്കാലന് വലിയ വിഷമം തോന്നി.
അന്ന് വൈകുന്നേരം അവന്റെ മുത്തച്ഛൻ അവനെ അരികിൽ വിളിച്ചു. ഒരു മൺപാത്രം എടുത്ത് നിലത്ത് ശക്തിയായി അടിക്കാൻ അദ്ദേഹം അവനോട് പറഞ്ഞു. കാരിക്കാലൻ അത് ചെയ്തപ്പോൾ പാത്രം തകർന്നുപോയി. 'കാരിക്കാലാ, ദേഷ്യം ഒരു ശക്തിയാണെന്ന് നിനക്ക് തോന്നാം, പക്ഷേ അത് നിന്നെത്തന്നെയാണ് നശിപ്പിക്കുന്നത്. നിലത്ത് അടിക്കുമ്പോൾ നിന്റെ കൈക്ക് പരിക്കേൽക്കുന്നത് പോലെ, ദേഷ്യം വളർത്തുന്നത് നിന്റെ ജീവിതത്തെയും തകർക്കും' എന്ന് മുത്തച്ഛൻ പറഞ്ഞു. തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കിയ കാരിക്കാലൻ ഇനി ഒരിക്കലും ദേഷ്യപ്പെടില്ലെന്ന് തീരുമാനിച്ചു.
