ಕರುಣೆಯ ಮನಸ್ಸು

ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಅವನ ಅಜ್ಜ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಜ್ಜ ಯಾವಾಗಲೂ ಪ್ರಾಣಿ-ಪಕ್ಷಿಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ತೋರಿಸುವವರಾಗಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ ಅರ್ಜುನ್ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮರದ ಕೊಂಬೆಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಮೊಲವೊಂದನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಆ ಮೊಲವು ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅರ್ಜುನ್ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆಲೋಚನೆ ಬಂದಿತು: 'ಇದನ್ನು ನಾನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡರೆ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ನಾನು ಒಬ್ಬ ಶೂರ ಬೇಟೆಗಾರನಾಗಬಹುದು.' ಆದರೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಆ ಮೊಲದ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿನ ಭಯವನ್ನು ಕಂಡು ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಬದಲಾಯಿತು. 'ಈ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಾಣಿಯೂ ನನ್ನಂತೆಯೇ ನೋವು ಮತ್ತು ಭಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ' ಎಂದು ಅವನು ಅರಿತನು. ಜೀವವನ್ನು ಕೊಂದೆ ಎಂಬ ಪಾಪದ ಭಯ ಅವನನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿಯಿತು. ಅವನು ಮೆಲ್ಲನೆ ಆ ಕೊಂಬೆಯನ್ನು ಸರಿಸಿದನು ಮತ್ತು ಮೊಲವನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದನು. ಮೊಲವು ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳುವಂತೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನೋಡಿ ಓಡಿಹೋಯಿತು. ಅರ್ಜುನ್ ಇದನ್ನು ಅಜ್ಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಅಜ್ಜ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, 'ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದು, ಇತರ ಜೀವಗಳಿಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡದೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವಿಯ ಮೇಲೂ ಕರುಣೆ ತೋರುವವನೇ ನಿಜವಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮನುಷ್ಯ.'