அன்பின் வெற்றி

ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். கதிரின் தாத்தா மிகவும் அமைதியானவர், எப்போதும் மற்ற உயிர்களிடம் அன்பாக நடப்பார். ஒரு நாள், கதிர் காட்டில் விளையாடிக்கொண்டிருக்கும்போது, ஒரு பெரிய செடிக்கு அடியில் ஒரு சிறிய முயல் சிக்கித் தவிப்பதைப் பார்த்தான். அந்த முயல் பயத்தில் துடித்துக்கொண்டிருந்தது. கதிரின் மனதில் ஒரு நிமிடம், 'இதைச் சாகவிட்டால் யாருக்கும் தெரியாது, நான் ஒரு வேட்டைக்காரனைப் போல இதைத் தூக்கிச் சென்றுவிடலாமா?' என்ற எண்ணம் மின்னியது. ஆனால், அடுத்த கணமே அந்த முயலின் கண்களில் தெரிந்த பயமும், அது தன் உயிரைக் காப்பாற்றத் துடிக்கும் அந்தத் தவிப்பும் கதிரைத் தடுத்தது. 'ஒரு உயிரைக் கொல்வது எவ்வளவு பெரிய பாவம்? அந்த உயிரும் என்னைப் போலவே வலியையும் பயத்தையும் உணரும்' என்று அவன் நினைத்தான். அவன் மெதுவாகச் சென்று, அந்தச் செடியைத் தள்ளி முயலை விடுவித்தான். முயல் பயந்து ஓடிவிடாமல், ஒரு நிமிடம் கதிரைப் பார்த்துவிட்டுத் தன் குட்டிகளைத் தேடிச் சென்றது. கதிர் தன் தாத்தாவிடம் இதைக் கூறினான். தாத்தா புன்னகையுடன், 'யார் உலக ஆசைகளைத் துறந்து, மற்ற உயிர்களுக்குத் தீங்கு செய்யாமல், ஒரு உயிரைக் கொல்லும் குற்ற உணர்வைத் தவிர்க்க நினைக்கிறார்களோ, அவர்களே சிறந்த மனிதர்கள்' என்று கூறினார்.