ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ಅದ್ಭುತ ಶಿಲ್ಪಿ ಇದ್ದನು. ಅವನ ಶಿಲ್ಪಗಳು ಜೀವಂತವಾಗಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ದೇಶದ ರಾಜನು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸ್ಮಾರಕವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ರಾಜನು ಒಳ್ಳೆಯವನಾಗಿದ್ದರೂ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸ್ವತಃ ನೋಡುವ ಬದಲು ಕೇಳಿದ್ದರನ್ನೇ ನಂಬುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಹೊಂದಿದ್ದನು.
ವಿಕ್ರಮ್ ಶಿಲ್ಪವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದಾಗ, ಮಂತ್ರಿಗಳು ರಾಜನ ಬಳಿ ಬಂದು, 'ಮಹಾರಾಜರೇ, ಶಿಲ್ಪವು ಅದ್ಭುತವಾಗಿದೆ! ಇದು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕಲಾಕೃತಿ!' ಎಂದು ಹೊಗಳಿದರು. ರಾಜನು ಶಿಲ್ಪವನ್ನು ನೋಡಲೇ ಇಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಮಂತ್ರಿಗಳ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ತೃಪ್ತಿಪಟ್ಟನು. ಆದರೆ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಶಿಲ್ಪದ ತಳಭಾಗದಲ್ಲಿ ಬಿರುಕು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಶಿಲ್ಪದ ಅಂದವನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಡಿದ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಅದರ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ತಿಳಿದ ರಾಜನು ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತನು. ಕೇವಲ ಕಿವಿಯಿಂದ ಕೇಳಿದ್ದರಿಂದ ತಾನು ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ವಿಫಲನಾದೆ ಎಂದು ಅವನು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಟ್ಟನು. ಅಂದಿನಿಂದ ರಾಜನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸ್ವತಃ ನೋಡಿ ನಿರ್ಧರಿಸಲು ಕಲಿತನು.
