முன்னொரு காலத்தில் சோழ தேசத்தின் எல்லையில் ஒரு சிறிய கிராமம் இருந்தது. அங்கு இளமாறன் என்ற ஒரு திறமையான சிற்பி வாழ்ந்து வந்தான். அவனது சிற்பங்கள் உயிரோட்டம் மிக்கவை. ஒருமுறை, அந்த நாட்டின் மன்னன் ஒரு புதிய அரண்மனை கட்டத் திட்டமிட்டான். மன்னன் மிகுந்த புகழுக்குரியவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிறு குறை இருந்தது. அவன் எதையும் கேட்டு முடிவெடுப்பதே தவிர, நேரில் சென்று ஆராயமாட்டான்.
மன்னனின் அமைச்சர்கள் ஒரு சிறந்த சிற்பியைத் தேடினார்கள். இளமாறனின் புகழ் கேள்விப்பட்ட அமைச்சர்கள் அவனை அழைத்தனர். இளமாறன் தனது சிறந்த வேலையைச் செய்து முடித்தான். ஆனால், மன்னன் அந்தச் சிற்பத்தைப் பார்க்கவே இல்லை. அமைச்சர்கள் வந்து, 'மன்னா, சிற்பம் மிக அழகாக இருக்கிறது, பார்ப்பதற்கு உயிர் உள்ளதைப் போல இருக்கிறது!' என்று புகழ்ந்து பேசினார்கள். மன்னன், 'அப்படியா? அப்படியானால் சிற்பி மிகச் சிறந்தவன் தான்' என்று கேட்டுக்கொண்டே அடுத்த வேலையைப் பார்த்தான்.
சில நாட்கள் கழித்து, அந்தச் சிற்பத்தின் ஒரு பகுதி விரிசல் விட்டு உடைந்துவிட்டது. சிற்பி செய்த வேலையில் இருந்த நுணுக்கமான குறைபாட்டை அமைச்சர்கள் கவனிக்கவில்லை, ஏனென்றால் அவர்கள் வெறும் வார்த்தைகளால் மட்டுமே மன்னனைத் திருப்திப்படுத்த முயன்றனர். மன்னன் இதைக் கேட்டபோது, அவனுக்குத் தன் தவறு புரிந்தது. 'மற்றவர்கள் சொல்வதை மட்டும் கேட்டு நான் உண்மையை அறியத் தவறிவிட்டேனே! ஒரு பொருளின் உண்மையான மதிப்பினை அதன் தன்மையால் உணர வேண்டுமே தவிர, மற்றவர்களின் புகழ்ச்சியால் மட்டும் அல்ல' என்று வருந்தினான். அன்று முதல், மன்னன் எதையும் கேட்டு மட்டும் நம்பாமல், நேரில் சென்று அதன் உண்மைத் தன்மையை ஆராயத் தொடங்கினான்.
