ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ರಾಜ್ಯದ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ 'ಮರಕತಪುರಿ' ಎಂಬ ಭವ್ಯವಾದ ಕೋಟೆ ಇತ್ತು. ಎತ್ತರವಾದ ಗೋಡೆಗಳು ಮತ್ತು ಆಳವಾದ ಕಾಲುವೆಗಳಿಂದ ಆ ಕೋಟೆ ಸುಸಜ್ಜಿತವಾಗಿತ್ತು. ಆ ರಾಜ್ಯದ ರಾಜಕುಮಾರ ವಿಕ್ರಮ್ ತುಂಬಾ ಧೀರನಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು; ಅವನು ಯಾವುದೇ ಯೋಚನೆ ಮಾಡದೆ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಮ್ಮೆ ಪಕ್ಕದ ರಾಜ್ಯದ ರಾಜನು ಮರಕತಪುರಿಯ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಲು ಸಂಚು ರೂಪಿಸಿದನು. ವಿಕ್ರಮ್ನ ಸೇನಾಪತಿ ಸಲಹೆ ನೀಡಿದನು, 'ರಾಜಕುಮಾರರೇ, ನಾವು ಕೋಟೆಯ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಯುದ್ಧ ಮಾಡೋಣ. ಕೋಟೆಯ ಒಳಗಿನಿಂದ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದರೆ ನಮಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಲಾಭ ಸಿಗುತ್ತದೆ.' ಆದರೆ ವಿಕ್ರಮ್, 'ನನಗೆ ಕೋಟೆಯ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ, ನಾನು ನೇರವಾಗಿ ಹೋಗಿ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸೋಲಿಸುತ್ತೇನೆ!' ಎಂದು ಹಠ ಹಿಡಿದನು.
ವಿಕ್ರಮ್ನ ಹಠದಿಂದಾಗಿ ಯುದ್ಧವು ಬಯಲು ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಿತು. ಕೋಟೆಯ ರಕ್ಷಣೆ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ವಿಕ್ರಮ್ನ ಸೈನಿಕರಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ನಷ್ಟವಾಯಿತು. ವಿಕ್ರಮ್ ಸೋತು ಮನಸ್ಸೊಂದಗೆ ಕೋಟೆಗೆ ಮರಳಿದನು.
ಅವನ ತಂದೆ ರಾಜ ರಾಜೇಂದ್ರನು ಅವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕರೆದು ಹೇಳಿದನು, 'ವಿಕ್ರಮ್, ಎಷ್ಟೇ ಶಕ್ತಿವಂತರಾಗಿದ್ದರೂ, ಸರಿಯಾದ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋರಾಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಯಶಸ್ಸು ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಕೋಟೆಯಂತಹ ರಕ್ಷಣಾತ್ಮಕ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ದಾಳಿ ಮಾಡಿದರೆ, ಅದು ನಮಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ವಿಜಯವನ್ನು ತಂದುಕೊಡುತ್ತದೆ.'
ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಂಡನು. ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ಯುದ್ಧ ಬಂದಾಗ, ಅವನು ಕೋಟೆಯ ರಕ್ಷಣಾತ್ಮಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದನು. ಕೋಟೆಯ ಬಲವು ಅವನ ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ನೀಡಿತು ಮತ್ತು ಅವರು ಗೆದ್ದರು.
