முன்னொரு காலத்தில், சோழ தேசத்தின் எல்லையில் 'மரகதபுரி' என்ற அழகான கோட்டை இருந்தது. அந்த கோட்டையைச் சுற்றி மிக உயரமான சுவர்களும், ஆழமான அகழிகளும் இருந்தன. அந்த நாட்டு இளவரசன் விக்கிரமன் மிகவும் வீரமானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிறு குறை இருந்தது; அவன் எதையும் யோசிக்காமல் அவசரப்பட்டுச் செய்துவிடுவான்.
ஒருமுறை, அண்டை நாட்டு மன்னன் ஒருவன் மரகதபுரியைத் தாக்கத் திட்டமிட்டான். அவனிடம் பெரிய படை இருந்தது. விக்கிரமனின் தளபதி, 'இளவரசே, நாம் கோட்டைக்குள் இருந்து பாதுகாப்பாகத் தாக்குதலைத் திட்டமிடலாம். கோட்டையின் வலிமை நமக்குச் சாதகமாக இருக்கும்' என்று கூறினார். ஆனால் விக்கிரமன், 'எனக்குத் தனிப்படை போதும், நான் நேராகச் சென்று அவனது படையைத் தடுத்து நிறுத்துவேன்' என்று பிடிவாதமாகச் சொன்னான்.
விக்கிரமனின் பிடிவாதத்தால், போர் திறந்தவெளியில் நடந்தது. அவனது வீரர்களுக்குப் பெரும் இழப்பு ஏற்பட்டது. விக்கிரமன் மிகுந்த வருத்தத்துடன் கோட்டைக்குள் திரும்பினான். அப்போது அவனது தந்தை, மன்னன் ராஜேந்திரன், அவனை அன்புடன் அழைத்தார். 'விக்கிரமா, வலிமையான வீரர்களாக இருந்தாலும், சரியான இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்துப் போராடுவதுதான் வெற்றி தரும். கோட்டை போன்ற பாதுகாப்பான இடத்தைப் பயன்படுத்தித் தாக்கினால், எதிரியின் பலத்தை எளிதில் முறியடிக்கலாம். அது நமக்குக் கூடுதல் பலத்தையும் பாதுகாப்பையும் தரும்' என்றார்.
விக்கிரமனுக்குத் தன் தவறு புரிந்தது. அடுத்த முறை போர் வரும்போது, அவன் கோட்டையின் பாதுகாப்பைப் பயன்படுத்தி, சரியான வியூகத்துடன் எதிரியைத் தாக்கினான். கோட்டையின் வலிமை அவனது வீரர்களுக்குத் தன்னம்பிக்கையையும், எதிரிக்குத் தடுமாற்றத்தையும் தந்தது. இறுதியில் அவர்கள் வெற்றி பெற்றார்கள்.
