ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಪರ್ವತ ಪ್ರದೇಶದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಆರ್ಯನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಉತ್ಸಾಹಿಯಾಗಿದ್ದನು ಆದರೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರಾದ ರಾಘವ ರಾವ್ ಅವರು, ವಾರ್ಷಿಕ ಹಬ್ಬಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಭಾಂಗಣವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಯೋಜಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ನೈಪುಣ್ಯತೆ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು.
ಆರ್ಯನ್ ತನ್ನ ಗೆಳೆಯ ರೋಹನ್ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟನು. ರೋಹನ್ ನೋಡಲು ತುಂಬಾ ವೇಗವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವನಂತೆ ಕಂಡನು. ಆದರೆ ರಾಘವ ರಾವ್ ಅವರು ಅವಸರ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ರೋಹನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರು. ರೋಹನ್ ವೇಗವಾಗಿದ್ದರೂ, ದೊಡ್ಡ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಲು ಬೇಕಾದ ಸರಿಯಾದ ಉಪಕರಣಗಳು ಮತ್ತು ಯೋಜನೆಯ ಕೊರತೆ ಅವನಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಅವರು ಕಂಡುಕೊಂಡರು.
ನಂತರ ಆರ್ಯನ್ ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ಇನ್ನೊಬ್ಬನನ್ನು ಸೂಚಿಸಿದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ತುಂಬಾ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದವನಾಗಿದ್ದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಮರದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ರೀತಿಯನ್ನು ರಾಘವ ರಾವ್ ಗಮನಿಸಿದರು. ವಿಕ್ರಮ್ ಹತ್ತಿರ ಸರಿಯಾದ ಉಪಕರಣಗಳು ಮತ್ತು ಕೆಲಸವನ್ನು ಪೂರೈಸುವ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಯೋಜನೆಯಿದೆ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. 'ವಿಕ್ರಮ್ ಈ ಕೆಲಸವನ್ನು, ಈ ವಿಧಾನದ ಮೂಲಕ, ಈ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಿಂದ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಪೂರೈಸಬಲ್ಲನು' ಎಂದು ಅವರು ನಂಬಿದರು.
ಅವರು ವಿಕ್ರಮ್ನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಂಬಿ ಕೆಲಸವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ವಹಿಸಿಕೊಟ್ಟರು. ವಿಕ್ರಮ್ ಅದ್ಭುತವಾದ ಸಭಾಂಗಣವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು. ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿಯೇ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಬೆರಗಾಯಿತು. ಸರಿಯಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಆರಿಸಿದ ಮತ್ತು ಅವನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ನಂಬಿದ ಕಾರಣ ಹಬ್ಬವು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ನಡೆಯಿತು.
