ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் எதையும் அவசர அவசரமாகச் செய்யும் பழக்கம் கொண்டவன். அந்த கிராமத்தின் பெரியவர் சோமசுந்தரம் ஐயா, கிராமத்தின் ஆண்டுத் திருவிழாவிற்காக ஒரு பெரிய கலைக் கூடத்தை உருவாக்கத் திட்டமிட்டார். இதற்குத் திறமையான ஆட்கள் தேவைப்பட்டனர்.
மாறன் தன் நண்பன் கதிர் என்பவனைப் பரிந்துரைத்தான். கதிர் பார்ப்பதற்கு மிகவும் வேகமானவன் போலத் தெரிந்தான். ஆனால் சோமசுந்தரம் ஐயா அவசரப்படவில்லை. அவர் கதிரின் திறமையை ஆராய்ந்தார். கதிர் மரவேலை செய்யத் தெரிந்தான், ஆனால் அவனிடம் சரியான கருவிகளும், திட்டமிடலும் இல்லை என்பதை அவர் கண்டறிந்தார்.
அடுத்து, மாறன் மற்றொருவரைப் பரிந்துரைத்தான், அவன் பெயர்வேல். வேல் மிகவும் அமைதியானவன், ஆனால் அவன் செய்யும் ஒவ்வொரு வேலையிலும் ஒரு நேர்த்தி இருக்கும். அவனிடம் தேவையான கருவிகளும், வேலையை எப்படித் தொடங்குவது என்ற தெளிவான திட்டமும் இருந்தது. சோமசுந்தரம் ஐயா, 'வேல் இந்த வேலையை, இந்தத் திட்டத்தோடு, இந்தத் திறமையால் சிறப்பாகச் செய்து முடிப்பான்' என்று உறுதியாக நம்பினார்.
அவர் வேலையை வேலிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, அவனது முடிவைச் சந்தேகிக்காமல் முழுமையாக நம்பித் தள்ளி நின்றார். வேல் மிக அழகாகவும், உறுதியாகவும் அந்தக் கலைக் கூடத்தை உருவாக்கினான். கிராமமே வியந்து பார்த்தது. வேலையைச் சரியாகத் தேர்ந்தெடுத்து, அவனது திறமையை நம்பிப் பொறுமையாக இருந்ததால் அந்தத் திருவிழா மிகச் சிறப்பாக நடந்தது.
