ಹಿಂದೆ ಸೋಲಾಪುರ ಎಂಬ ಸುಂದರವಾದ ರಾಜ್ಯವಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ರಾಜನು ಆಡಳಿತ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಶೂರನಾಗಿದ್ದರೂ, ತನ್ನ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಬಳಸಿ ಜನರಿಗೆ ಕಠಿಣ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಹೇರುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಮ್ಮೆ ರವಿ ಎಂಬ ಬಡ ರೈತ ತನ್ನ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಬೆಳೆ ಬರಗಾಲದಿಂದ ನಾಶಹೋಗಿದ್ದರಿಂದ, ರಾಜನಿಗೆ ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ರವಿ ಅರಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, 'ಮಹಾರಾಜರೇ, ಮಳೆಯಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ಬೆಳೆ ಎಲ್ಲವೂ ಹೋಗಿದೆ, ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟಲು ನನ್ನ ಬಳಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲ,' ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡನು. ಆದರೆ ವಿಕ್ರಮ್, 'ಕಾನೂನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ, ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಹಣವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಿನ್ನ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನನಗೆ ನೀಡಬೇಕು,' ಎಂದು ಆದೇಶಿಸಿದನು.
ರವಿ ಮತ್ತು ಅವನ ಕುಟುಂಬ ಬೀದಿಗೆ ಬಂದರು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಸೋಮು ಎಂಬ ವೃದ್ಧನು ರಾಜನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, 'ಮಹಾರಾಜರೇ, ಒಬ್ಬ ಕೊಲೆಗಡುಕನು ಒಬ್ಬ ಜೀವವನ್ನು ಕೊಂದರೆ, ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರದಿಂದ ನೂರಾರು ಜನರ ಜೀವನವನ್ನೇ ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ಇದು ಕೊಲೆಗಿಂತಲೂ ಭೀಕರವಾದುದು,' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ವಿಕ್ರಮನಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ತಾನು ಮಾಡಿದ ಅನ್ಯಾಯದ ನೋವು ಅವನನ್ನು ಕಾಡಿತು. ತನ್ನ ಅಧಿಕಾರವು ಜನರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಇರಬೇಕೇ ಹೊರತು ಪೀಡಿಸಲು ಅಲ್ಲ ಎಂದು ಅವನು ಅರಿತನು. ಮರುದಿನ ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ರವಿಯ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮರಳಿ ನೀಡಿ, ತೆರಿಗೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದನು. ರಾಜ್ಯವು ಮತ್ತೆ ಸುಖ ಶಾಂತಿಯಿಂದ ಇತ್ತು.
